tag:blogger.com,1999:blog-88028654902018428682011-09-06T14:20:27.484+07:00พื้นที่สำหรับการแบ่งปันประสบการณ์ชีวิตของผู้พิการรุนแรง ที่มีแนวคิด อยากเผยแพร่บทความให้เกิดประโยชน์แก่ทุกฝ่าย และชักชวนให้เพื่อนผู้พิการท่านอื่นได้เริ่มเขียนบทความกันบ้างครับPWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.comBlogger531100tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-76602049875047489292008-12-02T00:00:00.001+07:002008-12-02T00:02:28.284+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/21.html"><span style="font-family:verdana;">69 : สุภาษิต "ขี้เกียจตัวเป็นขน" กับ "คนทุพพลภาพ"</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านบทความที่เกี่ยวข้องของผม ซึ่งเป็นผู้ทุพพลภาพ เรื่องราวส่วนใหญ่ก็มีทั้งอาการเจ็บป่วย ความพิการ ความรู้ด้านสิทธิ์ เรื่องเบาๆ ก็พอมีอยู่บ้าง อย่างเช่นตอนนี้เช่นกัน แบบว่าเอาเฮฮาละกันครับ มาตามอ่านดูว่า "ขี้เกียจตัวเป็นขน" กับ "คนทุพพลภาพ" มันเกี่ยวข้องกันตรงไหนกันครับ .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/21.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/STQE7RA8w-I/AAAAAAAADdY/vrntIecd9Yw/s400/preedake2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 397px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/STQE7RA8w-I/AAAAAAAADdY/vrntIecd9Yw/s400/preedake2.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7660204987504748929?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-12519257567625778022008-12-01T23:58:00.000+07:002008-12-02T00:00:42.109+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/10/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">๓๖.กดปุ่มที่คอมพ์ ก็ใช้โทรศัพท์ได้ครับ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">หลังจากที่...ผมเคยเขียนถึงวิธี การใช้คอมพิวเตอร์ โดยไม่ต้องใช้มือมาแล้ว </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ในเอ็นทรี่ย์ </span><a href="http://www.oknation.net/blog/kittichaiblog/2008/08/24/entry-1"><span style="font-family:verdana;">๓๑.ใช้มือไม่ได้ ใช้คางพิมพ์ก็ได้ครับ</span></a><span style="font-family:verdana;"> เอ็นทรี่ย์นี้ จึงอยากเล่าถึงอีกเรื่องหนึ่ง ที่ผมสามารถใช้คอมพ์ทำได้เอง คือ การใช้งานโทรศัพท์ผ่านคอมพิวเตอร์</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">เมื่อ ก่อน ช่วงที่ยังใช้ชีวิตอยู่แต่ในบ้าน ไม่ค่อยได้คบใคร(หรือไม่มีคนคบ..หว่า) เลยแทบไม่เคยติดต่อใคร หรือมีใครโทรหาเลย ทำให้ไม่เคยคิดจะมีโทรศัพท์มือถือเป็นของตัวเอง .....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/10/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/sony_ericsson_k750i.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 188px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/sony_ericsson_k750i.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1251925756762577802?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-68213012831467741192008-12-01T23:55:00.001+07:002008-12-01T23:57:36.785+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/18.html"><span style="font-family:verdana;">68 : ตัดสินใจทำสมุดผู้พิการ เพื่อเริ่มศึกษางานพิทักษ์สิทธิ์ (พิทักษ์สิทธิ์ ตอนที่ 1)</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ หลังจากที่ผมได้มีโอกาสออกมาสู่โลภายนอก โดยเฉพาะได้มาทำงานด้านการหางานให้ผู้พิการ ทำให้ผมเริ่มเห็นความสำคัญของผลประโยชน์ที่ผู้พิการควรจะได้รับจากภาครัฐ หรือสิทธิที่ควรได้รับจากหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เนื่องจากก่อนหน้านี้ ผมสนใจเพียงสิทธิ์ประกันสังคม และสิทธิ์ประกันภัย และประกันอุบัติเหตุเท่านั้น เพื่อจะได้นำความรู้ที่ถูกต้อง มาถ่ายทอดให้กับเพื่อนผู้พิการ ครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">อาจจะเป็นเพราะความบังเอิญ ที่ผมได้ยินมาว่า ถ้าผู้พิการมีสมุดผู้พิการ ก็จะมีส่วนลดในการขึ้นเครื่องบิน 50% เวลาไปต่างประเทศ หรือเดินทางในประเทศ คือแบบว่าผมคิดว่า ในอนาคตผมอาจได้ขึ้นเคื่องบินครับ (ปัจจุบันผมยังไม่เคยขึ้นเครื่องบินเลย) ผมจึงไปทำ "สมุดผู้พิการ" ที่ศูนย์สิรินธรฯ เมื่อวันที่ 9/1/2551 ครับ ซึ่ง ณ ตอนนี้ ผมถือว่า เรื่องการทำสมุดผู้พิการ เป็นจุดเริ่มต้นของการศึกษาด้านพิทักษ์สิทธิ์สำหรับผู้พิการครับ .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/18.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/STJPMzOgyEI/AAAAAAAADcI/EeL9RA33nLE/s400/db+book+2.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 291px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/STJPMzOgyEI/AAAAAAAADcI/EeL9RA33nLE/s400/db+book+2.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6821301283146774119?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-48647371970882210592008-12-01T23:52:00.002+07:002008-12-01T23:55:28.482+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/365.html"><span style="font-family:verdana;">๓๕.365 วันอันตราย หยุดความตายด้วยวินัยจราจร</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">วันนี้ขอทำตัวเป็นนักข่าวสายตำรวจ(จราจร)สักวันนะครับ </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="font-size:130%;">เนื่องจาก</span>...เมื่อ วันที่ ๑๖ กันยายน ที่ผ่านมา มีโอกาสติดตาม นพ.แท้จริง ศิริพานิช เลขาธิการ มูลนิธิ "เมาไม่ขับ" ซึ่งได้รับเชิญจาก สำนักงานตำรวจแห่งชาติ ไปบรรยายที่ ศูนย์ฝึกอบรมตำรวจภูธรภาค ๒ จ.ชลบุรีครับ</span><br /><div align="center"><br /><span style="font-family:verdana;">การประชุมแนวทางการปฏิบัติ </span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">โครงการกวดขันวินัยจราจรเพื่อลดอุบัติเหตุ </span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">ตำรวจภูธรภาค ๒</span></div><div align="center"><span style="font-family:verdana;">.....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/365.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></div><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/ddd/ddd_04.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/ddd/ddd_04.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4864737197088221059?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-3060706471115270402008-12-01T23:49:00.001+07:002008-12-01T23:51:31.821+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/17.html"><span style="font-family:verdana;">64 : กายภาพบำบัดในกิจกรรมประจำวัน ตอนที่ 1 กระติกน้ำดื่มสแตนเลส</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ตามอ่านบทความของผม บทความคราวนี้ จะมีเนื้อหาเกี่ยวกับ การที่ผมต้องตอบคำถามจากคนรู้จักทั้งเก่า และใหม่ ถึงลักษณะภายนอกที่ได้พบเห็นผม เช่น คุณหมอที่เคยรักษาผมบอกว่า ผมดูดีกว่าที่คิด ถ้าเทียบกับอาการที่เป็น หรือผมเคยถูกคนต่อว่า ว่าทำไมไม่ขยับรถ มันขวางรถคันอื่น ผมจึงต้องบอกว่าพิการ จากนั้นเขาก็ให้ผมปลดเบรคมือ ซึ่งผมทำไม่ได้ ก็โดนว่า แค่นี้ไม่ยอมทำให้ เป็นต้น หรือแม้แต่เพื่อนผู้พิการบางท่าน ที่ดูอาการผมแล้วน่าจะดี ดูแข็งแรง</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ผมจึงพยายามหาทางแก้ไข และนำหลักการของการทำกายภาพบำบัดมาสอดแทรกในกิจกรรมประจำวัน ซึ่งง่ายมากๆ นะครับ มันก็คือการพยายามจะใช้ชีวิตในกิจกรรมนั้นๆ ให้ใกล้เคียงกับคนปกติมากที่สุด เท่าที่จะทำได้ โดยผมจะยกตัวอย่างเป็นตอนๆ ไปนะครับ เพราะผมรู้สึกว่าบทความในลักษณะนี้ ผมสามารถพิมพ์ได้สบายๆ เนื่องจากอยู่ตรงหน้าทุกวัน</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">เริ่มจากเจ้า "กระติกน้ำสแตนเลส" คู่หูผมเลยครับ เจอกันทุกวัน ซี้ปึก ที่สำคัญเป็นกระติกที่แฟนผมซื้อให้ครับ เห็นกระติกก็นึกถึงหน้าแฟนครับ ตัวมันน่าจะหนักเกือบ 1 กิโลกรัม พอเติมน้ำเต็มน่าจะหนักสัก 1.50 กิโลกรัม ผมเรียกมันว่า "ติกคุง" เรียกคนเดียวนะครับ แต่ไม่ได้บอกใคร .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/17.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://2.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSxvoGVji_I/AAAAAAAADaw/U9R8n_-76Po/s400/DSCN1288.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSxvoGVji_I/AAAAAAAADaw/U9R8n_-76Po/s400/DSCN1288.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-306070647111527040?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-56081951560448711012008-12-01T23:47:00.001+07:002008-12-01T23:49:04.017+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/15.html"><span style="font-family:verdana;">63 : ลายนิ้วมือผมหาย ความเป็นไปที่ผู้ทุพพลภาพต้องเจอครับ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านบทความที่เกี่ยวกับความพิการ หรือทุพพลภาพของผม ซึ่งตอนนี้ก็เป็นตอนที่ 63 แล้วครับ และผมก็ได้เตรียมบทความเอาไว้ถึงเกือบ 20 ตอน จึงขอเอาบทความที่อ่านแล้วสบายๆ มาให้ได้อ่านกันบ้าง ก็คือ "ลายนิ้วมือผมหาย" ครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">มีอยู่ช่วงหนึ่งที่ผมมีความจำเป็นต้องไปทำ PASSPORT ที่สถานกงศุล ถนนแจ้งวัฒนะ ใกล้บ้านปากเกร็ดของผมเองครับ ทุกขั้นตอนเป็นปกติ กดบัตรคิว รอเรียก เจ้าหน้าที่เรียกเข้าซอง คือทุกอย่างรวดเร็วมากครับ อันนี้ชมเป็นพิเศษนะครับ จนกระทั่งถึงตอนสแกนนิ้วมือ ซึ่งต้องสแกนนิ้วชี้ ปรากฏว่าลายนิ้วมือที่นิ้วชี้ของผมไม่มี ทั้ง 2 นิ้ว .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/15.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSxZ0g9WSCI/AAAAAAAADaA/n7LKhIUBFtQ/s400/passportpreeda1.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 283px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSxZ0g9WSCI/AAAAAAAADaA/n7LKhIUBFtQ/s400/passportpreeda1.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-5608195156044871101?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-7032550506960988402008-12-01T23:44:00.001+07:002008-12-01T23:46:39.881+07:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSquG7uk1dI/AAAAAAAADZw/OnmOq9z2qgs/s200/Siamvip-Com-8-7-2551-3-15-50-10ml%20bottle%20copy.jpg"><span style="font-family:verdana;"><img style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSquG7uk1dI/AAAAAAAADZw/OnmOq9z2qgs/s200/Siamvip-Com-8-7-2551-3-15-50-10ml%2520bottle%2520copy.jpg" border="0" /></span></a><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/11/1-newsletter-1.html"><span style="font-family:verdana;">ข่าวสารประชาสัมพันธ์ครั้งที่ 1 (Newsletter-1) : โครงการ "ไลโซแคร์ แคร์ ยู" รักษาผู้ป่วยแผลกดทับฟรี</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><div><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SSquG7uk1dI/AAAAAAAADZw/OnmOq9z2qgs/s1600-h/Siamvip-Com-8-7-2551-3-15-50-10ml%20bottle%20copy.jpg"></a><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนผู้พิการ และผู้เกี่ยวข้องทุกท่าน </span></div><div><br /><span style="font-family:verdana;">ผมได้รู้จักกับทางผู้จัดการของ ห้างหุ้นส่วนสามัญ ไภษัชเกื้อกูล ที่มีผู้บริหารคือ คุณสุรภี มนตรีกุลฯ ได้จัดโครงการดีๆ "ไลโซแคร์ แคร์ ยู" ซึ่งเป็นโครงการรักษาฟรีโดยสนับสนุนทั้งผลิตภัณฑ์ ไลโซแคร์ และค่าใช้จ่ายทางการแพทย์ เพื่อรักษาผู้ป่วยแผลเบาหวาน แผลกดทับ แผลติดเชื้อเรื้อรัง เพื่อถวายเป็นพระราชกุศล แด่สมเด็จพระพี่นางฯ โดยสามารถดูรายละเอียดได้ที่ลิ้งค์นี้ครับ .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/13.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-703255050696098840?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-45184336261058011782008-12-01T23:40:00.003+07:002008-12-01T23:43:36.471+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post_15.html"><span style="font-family:verdana;">๓๔.ภาพ.เก็บตก จากทริป เชียงใหม่</span></a><span style="font-family:verdana;"><br />หลังจากที่...อัพบล็อกเรื่องที่ไปเชียงใหม่ไปถึง ๒ ตอน ก็คิดว่าคงจะจบแล้ว แต่พอมาได้รับรูปจากน้องออย (ผู้จัดการร้านพิซซ่า IL Forno)ภายหลัง อีกหลายรูป ซึ่งดูแล้วน่าสนใจ รวมถึงรูปจากกล้องผมเอง ที่มีโอกาสไปถนนคนเดินอีก ๑ วัน ที่ประตูท่าแพ ตอนกลางคืนด้วย </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">จึงตัดสินใจอัพอีกตอน เอาแบบหนังไตรภาคไปเลย เริ่มจากรูปพวกเราที่ร้าน น้องออย(คนใส่เสื้อเหลือง หน้าสุด) .....<span style="font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post_15.html">อ่านต่อ</a></span></span><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/P1020597_resize.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/P1020597_resize.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4518433626105801178?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-61136262120422105862008-12-01T23:37:00.001+07:002008-12-01T23:40:07.077+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post_07.html"><span style="font-family:verdana;">๓๓.อบรม การให้คำปรึกษาฉันเพื่อนให้กับ ชมรมโกลบอลแคมปัส เชียงใหม่</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ต่อเนื่อง จากเอ็นทรี่ย์ที่แล้ว วันที่ ๑-๒ ก.ย. ทางชมรมโกลบอลแคมปัส เชียงใหม่ เชิญพวกเราไปช่วยจัดฝึกอบรม "การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน"ให้กับสมาชิกของชมรม ที่โรงแรมแฟมิลี่ เชียงใหม่ </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ซึ่งการอบรมครั้งนี้ เป็นเป้าหมายหลักอีกอย่างหนึ่งของพวกเรา ในการเดินทางมาเชียงใหม่ครั้งนี้ .....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post_07.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/IMG_7268.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/IMG_7268.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6113626212042210586?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-6552739342767414292008-12-01T23:33:00.002+07:002008-12-01T23:35:58.844+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/11/62-4.html"><span style="font-family:verdana;">62 : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 4 (ตอนจบ)</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน ที่ได้ติดตามอ่านบทความซีรี่ส์ 4 ตอน "</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/12.html"><span style="font-family:verdana;">ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 3</span></a><span style="font-family:verdana;">, </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/9.html"><span style="font-family:verdana;">ตอน 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> และ </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/8.html"><span style="font-family:verdana;">ตอน 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> นะครับ บทความนี้เป็นตอนจบแล้วนะครับ มาช่วยกันลุ้นว่า ตกลงผมเป็น "โรคเรื้อนแบบไม่ติดต่อ" หรือเปล่านะครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">บทความนี้ ผมขอเป็นเนื้อหาล้วนๆ เลยนะครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ถึงเวลานัดพบคุณหมอ แล้วละครับ เป็นคุณหมอท่านเดิมที่ผมเคยรักษาผมครั้งแรก ผมตั้งใจว่า จะกินยาสเตรียลอยด์จนกว่าอาการจะเริ่มเข้าที่ คือ ผมทราบว่ามันเป็นยาครอบจักรวาล แต่ก็จำยอมต้องกินครับ และก็ตั้งใจว่า จะมาสารภาพความจริงทั้งหมด กับคุณหมอ ทั้งเรื่องการดูอินเตอร์เน็ต ทั้งการตัดสินใจทานยาเอง (แบบว่า สั่งยาเอง) ทั้งการทานอาหารต่างๆ .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/11.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SRL8xyX7bSI/AAAAAAAACmw/TwWvb0v-C7s/s400/stevet.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 280px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SRL8xyX7bSI/AAAAAAAACmw/TwWvb0v-C7s/s400/stevet.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-655273934276741429?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-44705917182547390792008-12-01T23:29:00.001+07:002008-12-01T23:32:41.958+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/10/61-3.html"><span style="font-family:verdana;">61 : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 3</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ตอนนี้ก็เป็นตอนที่ 3 แล้วนะครับ สำหรับเรื่องเกี่ยวกับ </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/9.html"><span style="font-family:verdana;">บทความ : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ (ตอนที่ 1-2</span></a><span style="font-family:verdana;">) ซึ่งตอนนี้จะต่อจากตอนที่ 2 ในส่วนเนื้อหาที่ผมเชื่อมโยงไว้ในประเด็นที่ผมเริ่มสับสนกับอาการของผม ที่คุณหมอท่านที่ 2 บอกว่า ผมเป็นโรคภูมิแพ้ฯ หรือ โรคบีพี (BP)</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">คราวนี้ครับผมเริ่มกังวล และอาศัยว่าอยู่ในโลกไอทีพอดี จึงทำการสืบค้นข้อมูลทางอินเตอร์เน็ต เสิรช์หาเท่าไหร่ก็ไม่เจอ จึงอนุมาน คิดเอาเองว่า ผมอาจจะจำผิด เลยลองสลับตัวอักษรดู จึงได้โรคใหม่เป็น "โรคพีบี (PB)" เอาละครับ เป็นเรื่องแล้วครับ ผมอ่านไปก็เครียดไป นี่ผมเป็นโรคนี้หรือนี่ ตั้งแต่ผมเกิดมา ไม่เคยเครียด และคิดมากกับโรคที่ป่วยขนาดนี้ครับ ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/12.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SPdl4NDmb7I/AAAAAAAACec/fE96prYbMI0/s400/DSCN2907.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SPdl4NDmb7I/AAAAAAAACec/fE96prYbMI0/s400/DSCN2907.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4470591718254739079?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-5167325297179126272008-12-01T23:27:00.001+07:002008-12-01T23:29:26.849+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/10/60-2.html"><span style="font-family:verdana;">60 : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ จากบทความตอนที่แล้ว </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/8.html"><span style="font-family:verdana;">59 : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> ผมอยากจะอธิบายถึง อาการของการแพ้ภูมิฯ ตามที่คุณหมอสันนิษฐานคือ ปกติมนุษย์จะมีการลอกผิวหนัง เป็นหนังกำพร้า (ผมเคยเรียนมาตอนมัธยมเหมือนกัน) ช่วงการผลัดเซลล์ผิวหนังนี้เอง ที่ตัวผมแพ้ ทำให้เกิดอาการผื่นบริเวณตามตัว มือ แขน เท้า ช่วงขา </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ส่วนตัวแล้ว ผมฝก็ไม่ใช่หมอ จึงวิเคราะห์อะไรไม่ได้ รู้แต่ว่าต้องทานยาสเตรียลอยด์ 5 มิลลิกรัม วันละ 6-8 เม็ด กับยาแก้คัน (น่าจะเป็นยาแก้ภูมิแพ้อีกชนิดหนึ่ง) และผมก็ได้ยินชื่อโรคนี้จากคุณหมอว่า โรคผิวหนัง BP (โรคบีพี) พอทานยาตามที่คุณหมอจ่ายยาให้ทาน ก็ดูอาการจะดีมากๆ ถ้าจำไม่ผิดผมรักษาตัวกับคุณหมอที่สันนิษฐานว่า ผมเป็นภูมิแพ้ฯ อยู่ประมาณ 6 เดือน ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/9.html"><span style="font-family:verdana;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SPS5WnEG-AI/AAAAAAAACcc/OJDBdCASeqg/s400/3331+(4).JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SPS5WnEG-AI/AAAAAAAACcc/OJDBdCASeqg/s400/3331+(4).JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-516732529717912627?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-73993450555795216812008-12-01T23:23:00.001+07:002008-12-01T23:25:18.525+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/10/59-1.html"><span style="font-family:verdana;">59 : ตกลงว่าผมมี "สารนิกเกิลตกค้างในร่างกาย" หรือว่า "แพ้ภูมิตัวเองเวลาเซลล์ผิวหนังชั้นนอกผลัดเซลล์" กันแน่ ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคนที่ติดตามอ่านบทความที่เกี่ยวกับการเจ็บป่วย และเรื่องราวเกี่ยวกับความเป็นผู้ทุพพลภาพของผม ในบทความนี้ผมจะมากล่าวถึง โรคผิวหนังที่ไม่ติดต่อของต่อเนื่องประมาณ 4 ตอน ซึ่งจะอัพเดทจนถึงภาวะปัจจุบันของผมเลย ทุกตอนจะนำภาพถ่ายของผมเองมาประกอบการอธิบาย เพื่อให้เข้าใจง่ายๆ ยิ่งขึ้นครับ<br /><br />แต่ก่อนจะเริ่มเข้าสู่เนื้อหา ผมขออ้างอิงถึงบทความก่อนหน้านี้ 2 ตอน คือ ตอนที่ "</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2007/06/42.html"><span style="font-family:verdana;">42 : สารนิกเกิล ตกค้างในร่างกายผม</span></a><span style="font-family:verdana;">" ที่กล่าวถึงอาการเบื้องต้น และคุณหมอที่พญาไท 1 เป็นผู้ตรวจรักษาและสันนิษฐานโรค ซึ่งถ้าเพื่อนๆ ลองได้อ่าน จะเข้าใจถึงลักษณะอาการได้อย่างชัดเจน ส่วนในตอนที่ "</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2007/09/49.html"><span style="font-family:verdana;">48 : ข้อสันนิษฐานใหม่เกี่ยวกับอาการตุ่มน้ำใสตามมือ-เท้า</span></a><span style="font-family:verdana;"> " งงเลยครับ ตัวผม ไหงคุณหมอ 2 ท่าน วินิจฉัยต่างกัน แล้วผมจะเลือกคุณหมอจากโรงพยาบาลไหนดีละครับ แต่อย่างไรก็ดี โรคนี้ ก็ต้องมีบทสรุปแน่นอนเช่นกัน ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/8.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /></span><br /><br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SOfhYPrz5LI/AAAAAAAACXk/YenZH21HIdA/s400/DSCN1154.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SOfhYPrz5LI/AAAAAAAACXk/YenZH21HIdA/s400/DSCN1154.JPG" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7399345055579521681?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-73731038058678610492008-12-01T23:20:00.001+07:002008-12-01T23:25:43.016+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/09/58.html"><span style="font-family:verdana;">58 : สาเหตุของสายสวนตัน แบบที่คุณอาจนึกไม่ถึงครับ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน บทความคราวนี้ผมอยากเล่าประสบการณ์ตรงให้ฟัง เกี่ยวกับสาเหตุ สาเหตุหนึ่งที่ทำให้สายสวนตัน ซึ่งผมขอออกตัวก่อนนะครับว่า อาจเป็นแค่ข้อสันนิษฐานของผมกับม้าไพเท่านั้นนะครับ คราวนี้ผมอยากแนะนำว่า เพื่อนๆ ที่พึ่งมาอ่านบทความนี้ โดยที่ยังไม่เคยอ่าน 4 ตอนก่อนหน้านี้ ก็สามารถอ่านย้อนหลังได้นะครับ คือ ตอนที่</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/08/57-4.html"><span style="font-family:verdana;">57 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ตอนที่ 4</span></a><span style="font-family:verdana;"> และก็อีก 3 ตอนก่อนหน้า </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;">, </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/55-2551-2.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> และ</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/5.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 3</span></a><span style="font-family:verdana;"> ครับ เพราะเกี่ยวข้องกันครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">หลังจากผมออกจากโรงพยาบาลมา (จากบทความที่ 57) ผมก็ดำเนินชีวิตตามปกติทุกอย่าง ยกเว้น 2 เรื่อง คือ ต้องถูกเข็มฉีดยาเจาะ 12 วัน เพื่อรับยาปฏิชีวนะฆ่าเชื้อ และที่บ้านเปลี่ยนน้ำเปล่าที่ดื่มทุกวัน เป็นน้ำที่ผ่านเครื่องกรองน้ำยี่ห้อดัง (ที่ซื้อมานานหลายปีเหมือนกัน) ครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">มีเหตุการณ์แปลกๆ เกิดขึ้นกับผมครับ ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/6.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7373103805867861049?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-59903057148544968032008-12-01T23:17:00.003+07:002008-12-01T23:26:06.992+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">๓๒. กิจกรรม อบรมจริยธรรม เรียนรู้ชีวิต มหาวิทยาลัยเชียงใหม่</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />ช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมมีโอกาสได้ไปทำกิจกรรมที่ จ.เชียงใหม่ โดย ศูนย์ ไอแอล ชลบุรี ไปร่วมโครงการอบรมจริยธรรม"เรียนรู้ชีวิต" ครั้งที่ ๔ ซึ่งจัดโดย มหาวิยาลัยเชียงใหม่ ร่วมกับ สมาคมคนพิการทุกประเภท จ.นครปฐม ในวันที่ ๒๙-๓๑ สิงหาคม</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">เนื่องจาก การไปทำงานครั้งนี้......ผมได้มีโอกาสไปท่องเที่ยวด้วย จึงมีรูปค่อนข้างเยอะ จะแบ่งลงในหลายเอ็นทรี่ย์ ซึ่งเริ่มเอ็นทรี่ย์แรก ด้วยภาพจากบริเวณ อ่างแก้ว ซึ่งอยู่ใกล้ ศาลาอ่างแก้ว (สถานที่จัดกิจกรรม) ในมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ กันก่อนครับ .....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/09/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/Cm_0025.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/chingmai/Cm_0025.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-5990305714854496803?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-24695370861226393422008-12-01T23:13:00.002+07:002008-12-01T23:26:47.642+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/08/blog-post_24.html"><span style="font-family:verdana;">๓๑.ใช้มือไม่ได้ ใช้คางพิมพ์ก็ได้ครับ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />คำถามที่มักโดนถามบ่อยๆ เวลา ที่รู้ว่าผมเป็นคนพิการ แขน ขา และลำตัว ใช้มือไม่ได้ แต่สามารถใช้คอมพิวเตอร์ได้ โดยเฉพาะเวลาแชท หรือเขียนบลอกนี้ คือ พิมพ์ได้ยังไงอะ, นึกภาพไม่ออกเลย, จะกดเม้าส์ได้ยังไง, แล้วใช้เม้าส์ปกติได้ไหม...ฯลฯ </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">เนื่องจากคนทั่วไป ไม่เคยเห็นผมใช้คอมพ์ และพิมพ์ ผมเองก็ไม่ได้อธิบายให้ละเอียด เลยจินตนาการกันไปต่างๆ จนมีบางคนคิดว่า ผมพิมพ์โดยวิธี เอาคางไปกดบนคีย์บอร์ดตรงๆเลย พอไปทดลองทำตามที่ตนเองคิดดู แล้วทำไม่ได้ กลับมาสงสัยว่า ผมพิมพ์เองได้จริงหรือ (ประมาณว่า โม้ป่าว หรือพิการจริงป่าว) .....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/08/blog-post_24.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/Trackball.jpg"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 330px; CURSOR: hand; HEIGHT: 200px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/Trackball.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-2469537086122639342?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-14099682169071343722008-12-01T23:01:00.001+07:002008-12-01T23:03:26.079+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/08/57-4.html"><span style="font-family:verdana;">57 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ตอนที่ 4</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ตามอ่านบทความเกี่ยวกับการติดเชื้อในรอบหลายปีที่ผมได้กลายมาเป็นผู้ทุพพลภาพ ซึ่งตอนนี้ก็เป็นตอนที่ 4 แล้ว เป็นตอนที่ผมไม่คาดคิดด้วยซ้ำว่าจะเกิดขึ้น เพราะผมก็ระวังเป็นอย่างดี (ส่วนถ้าเพื่อนๆ ท่านไหนยังไม่เคยอ่าน </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;">, </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/55-2551-2.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> และ</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/5.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 3</span></a><span style="font-family:verdana;"> ก็ลองกดลิ้งค์อ่านดูนะครับ)</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ต้องเริ่มต้นจากไปพบคุณหมอเมื่อวันอังคารที่ 1/7/2551 (ตอนที่ 3) แต่พอคืนวันศุกร์เริ่มมีอาการตัวร้อนเล็กน้อย พอถึงตี 2 ของวันเสาร์ผมมีอาการหนาวสั่น สลับกับเป็นไข้สูงถึง 39-39.5 องศาเซลเซียส จึงคิดจะมาที่ รพ.พญาไท 1 ตอนตี 5 เพราะกลัวว่าจะติดเชื้อรุนแรง แต่อีกใจก็กลัวว่าจะค้องนอนที่ รพ. จึงตัดสินใจถ่ายอุจจาระจากที่บ้านไปเลย ทำให้ไปถึง รพ. ประมาณ 8.30 น. คุณหมอเวร ก็เข้ามาพูดคุย และให้นอนพักดูอาการจริงๆ ครับ ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/7.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SKsEnX2xQ4I/AAAAAAAACQE/DmofTRYANxA/s400/paya01.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 300px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SKsEnX2xQ4I/AAAAAAAACQE/DmofTRYANxA/s400/paya01.JPG" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1409968216907134372?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-49062771029902198172008-12-01T22:57:00.003+07:002008-12-01T23:00:11.409+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/08/56-2551-3.html"><span style="font-family:verdana;">56 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ช่วงพฤษภาคม - มิถุนายน ปี 2551 ตอนที่ 3</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน จากตอนเดิมคือ </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> และ</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/55-2551-2.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนที่ 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> ก็มาถึงตอนที่ผมพบคุณหมอรัฐดำรง แล้วครับ ผมได้ฟังคำอธิบาย และได้ซักถามอยู่นานพอสมควรครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">เริ่มจากผลการอัลตร้าซาวด์นั้นแสดงว่า ผมมีอาการกระเพาะปัสสาวะอักเสบลักษณะหนากว่าปกติ เนื่องจากอาการติดเชื้อ และที่บริเวณกรวยไตยังมีอาการบวมเล็กน้อย แต่ไม่อันตรายเท่าไหร่ การติดเชื้อของผมนั้นเป็นเชื้อโรคแบคทีเรียทั้วไป ที่ไม่ใช่เชื้อในโรงพยาบาล (โอ้โห ในใจผม รู้สึกดีใจมากๆ เพราะเชื้อโรคในโรงพยาบาลแต่ละตัว สุดๆ ทั้งนั้นครับ) ...</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/5.html"><span style="font-family:verdana;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4906277102990219817?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-2598777949579529502008-08-08T00:36:00.003+07:002008-08-08T00:40:56.495+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/08/blog-post.html">๓๐.กำลังใจ...ถ่ายทอดกันได้(เชื่อผมสิ)</a> <div><br /><strong>เคยมีสักครั้งไหมในชีวิต ที่ คุณรู้สึกว่า.....</strong>คุณกำลังจมอยู่ในทะเลแห่งความทุกข์ มีความยากลำบากในการใช้ชีวิตเหลือเกิน ทำไมปัญหามากมาย ถึงได้รุมเร้า เข้ามาที่เราแค่ "คนเดียว"</div><div><br />จนทำให้ คิดไปว่า...คงไม่มีใครในโลกอีกแล้วที่จะทุกข์ยาก มากไปกว่า"เรา"</div><div><br />ผมว่า...คนพิการเกือบทุกคน คงเคยเกิดความรู้สึกแบบนี้มาบ้าง ไม่มากก็น้อย </div><div><br />เมื่อ ก่อน ก็เคยคิดแบบนี้เช่นกัน ชีวิตช่วงนั้น ยังไม่ได้ออกมาสู่สังคม ทุกๆวัน จะมีชีวิต ซ้ำซาก จำเจ อยู่กับ ทีวี วิทยุ คอมพิวเตอร์ อยู่แต่ในบ้าน ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ พูดคุยก็แค่กับคนในบ้าน ...<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/08/blog-post.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></div><div> </div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231831208279863922" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SJsyw7ZS8nI/AAAAAAAACCQ/nsb5dSumA8w/s400/ven00503.jpg" border="0" /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-259877794957952950?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-18820316464064386422008-08-08T00:30:00.001+07:002008-08-08T00:34:18.542+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/07/blog-post_18.html">๒๙.จากหนังสือเรื่อง"ไม่ครบ ๕" โดย ฮิโรทาดะ โอโต ทาเกะ</a><br /><br />เมื่อวานนี้ได้รับ Forward เมลชื่อ "ครบ แต่ทำไม เหมือนขาด" นี้ มาจาก ปิ๋ว เพื่อนคนพิการคนหนึ่ง จาก จังหวัดนราธิวาส (ส่งผ่านดงกระสุนมาเลยครับ) ผมคิดว่าน่าสนใจ และน่าจะเป็นประโยชน์ เลยเอามาฝากให้เพื่อนๆ ลองอ่านดูครับ <br /><br /><span style="font-size:130%;color:#000099;">ครบ แต่ทำไม เหมือนขาด</span><br /><br />เคยได้ยินชื่อหนังสือ "ไม่ครบ ๕" ครั้งแรกจากพี่จิก ประภาส ชลศรานนท์ ค่ะ ตั้งแต่นั้นก็ขวนขวาย ไปหาหนังสือ เล่มนี้มาอ่าน มันเต็มตื้น มีความสุข และหัวเราะเยาะตัวเองเป็นระยะ ๆ<br /><br />คนไทยเรา เมื่อไหร่ที่กำลังจะได้ ต้อนรับสมาชิกใหม่ในครอบครัว เรามัก ภาวนาขอให้เด็กที่เกิดมามีอวัยวะครบ ๓๒ แต่ในญี่ปุ่นมักน้อยกว่าเรามากค่ะ เค้าขอแค่เพียงเด็กที่เกิดมามีอวัยวะ ครบ ๕ ก็พอแล้ว คือ ๑ หัว ๒ แขน ๒ ขา ...<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/07/blog-post_18.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><a href="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SJsxfC02akI/AAAAAAAACCI/tLBbZZT1rEU/s1600-h/Oto_takei.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5231829801525209666" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_jsG6iyIU1vM/SJsxfC02akI/AAAAAAAACCI/tLBbZZT1rEU/s400/Oto_takei.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1882031646406438642?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-71797700634772946012008-07-07T18:30:00.004+07:002008-07-07T18:48:12.909+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/07/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">๒๘.ซูเปอร์แมน(เบน).......มาแล้ว</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><p><span style="font-family:verdana;"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/02ledsin/ben_0001.JPG" border="0" /><br />วันนี้มีความคืบหน้า เรื่องราวของ </span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">"เบน" (คนพิการรุนแรงที่รพ.เลิดสิน)</span></a><span style="font-family:verdana;"> มา อัพเดท ครับ </span></p><p><span style="font-family:verdana;"></span> </p><p><span style="font-family:verdana;">ตั้งแต่ผมและ ศูนย์ IL ชลบุรี ได้รับการติดต่อ ให้ไปประสานงานในเรื่องของเบน เพื่อที่จะหาทางพัฒนาคุณภาพชีวิตของเขา ที่ผ่านมา ่ก็ทำไปด้วยความไม่มั่นใจเลยว่า จะทำอะไรได้ ขนาดไหน </span></p><p><span style="font-family:verdana;"></span> </p><p><span style="font-family:verdana;">เนื่องจาก เบนเป็นคนที่มีระดับความพิการสูงมาก จนในประเทศไทย แทบไม่มีใครมีความเข้าใจ ถึงคนพิการระดับนี้ อีกทั้ง อุปกรณ์ และปัจจัยต่างๆ ที่เบนจำเป็นต้องใช้ เพื่อที่จะ ดำรงชีวิตอิสระในสังคมนั้น มีราคาสูงมาก จนไม่นานมานี้ ได้รับทราบข่าวว่า เบนกำลังจะได้รับรถเข็นไฟฟ้า พร้อมเครื่องช่วยหายใจแบบพกพาได้ จากคุณโชจิ นากานิชิ ผู้นำคนพิการชาวญี่ปุ่น ตอนนั้น รู้สึกดีใจมาก แม้จะมีเสียงทักท้วงมาบ้างว่า...อย่าเพิ่งคาดหวังสูงนัก ให้เผื่อใจไว้บ้าง .....</span><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/07/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></p><p> </p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7179770063477294601?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-2725557371058304522008-07-07T18:03:00.003+07:002008-07-07T18:29:18.579+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/55-2551-2.html"><span style="font-family:verdana;">55 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ช่วงพฤษภาคม - มิถุนายน ปี 2551 ตอนที่ 2</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ จาก</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">ตอนแรก </span></a><span style="font-family:verdana;">(ตอนที่ </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">54 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ช่วงพฤษภาคม - มิถุนายน ปี 2551 ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> ) ซึ่งผมได้ค้างไว้ว่า การติดเชื้อคราวนี้ ทำให้เกิดเหตุการณ์บางอย่างกับผม ซึ่งถือว่าน่าจะเป็นครั้งแรกก็น่าจะได้ เพราะว่ามันมากจนน่า จะเกินไปหน่อย</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ขั้นตอนของการลำดับอาการของ "ปัสสาวะเล็ด" ตามความเข้าใจของผมนะครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ติดเชื้อจากการเปลี่ยนสายสวน >> ในกระเพาะปัสสาวะเกิดตะกอน >> ทำให้สายสวนเริ่มตัน (ปัสสาวะออกมาจากกระเพาะปัสสาวะไม่ได้) >> ปัสสาวะในกระเพาะปัสสาวะล้นย้อนไปที่กรวยไต (กรวยไตบวม) >> เริ่มมีปัสสาวะเล็ดออกมาบ้าง ที่เกริ่นมาตั้งแต่ตอนแรก จนถึงตอนนี้ ก็เพียงแต่จะเล่าให้ฟังว่า มีอยู่วันหนึ่งครับ ถ้าจำไม่ผิด น่าจะเป็นวันพฤหัสบดีที่ 26/6/2551 ช่วงเช้าผมกำลังจะออกจากบ้าน .....<span style="font-size:130%;"><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/55-2551-2.html">อ่านต่อ</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-272555737105830452?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-33732262828723858412008-07-07T17:15:00.002+07:002008-07-07T17:39:58.219+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/blog-post_23.html"><span style="font-family:verdana;">๒๗.สนง.คุมประพฤติทัวร์ วัดสุทัศน์ฯ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">วันนี้ พาไปเข้าวัดอีกแล้วครับ แปลกแฮะ แค่เดือนกว่า ทำไมมีเหตุต้องเข้าวัดบ่อยผิดปกติเริ่มตั้งแต่ งานบวชของ อู๋(ญาติสนิท เป็นลูกพี่ลูกน้องกัน) งานศพอาม่า(ยาย) ไปไหว้หลวงพ่อโสธร และล่าสุด ได้ไปแบบไม่คาดคิด เป็นวัดเก่าแก่ และสำคัญระดับต้นๆ ของประเทศซะด้วย วัดสุทัศน์เทพวราราม</span><br /><br /><a href="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/01wad-sutad/P6207540.JPG"><img style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://www.oknation.net/blog/home/blog_data/575/22575/images/01wad-sutad/P6207540.JPG" border="0" /></a><br />ก่อนอื่น...ขอเล่าที่มาที่ไป ของกิจกรรมครั้งนี้คร่าวๆ นะครับ วันที่ ๑๙-๒๑ มิ.ย. ผมได้รับเชิญไปเข้าร่วมงานมอบทุนการศึกษา จากบริษัทศรีเมืองประกันภัย ให้แก่ บุตรหลานของสมาชิกเครือข่ายเหยื่อเมาแล้วขับ .....<span style="font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/blog-post_23.html">อ่านต่อ</a></span><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-3373226282872385841?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-10840896931410291542008-07-07T17:10:00.001+07:002008-07-07T17:15:11.105+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html"><span style="font-family:verdana;">54 : สายสวนตัน ติดเชื้อ และกระเพาะปัสสาวะอักเสบ ช่วงพฤษภาคม - มิถุนายน ปี 2551 ตอนที่ 1</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกท่านที่คอยติดตามอ่านบทความประสบการณ์ตรงของผมเกี่ยวกับผู้ทุพพลภาพ หรือผู้พิการรุนแรง ซึ่งครั้งนี้ผมมีความจำเป็นต้องนำเรื่องเดิมๆ มาลงซ้ำเพียงแต่เป็นประสบการณ์ใหม่เพิ่มเติม จึงอยากให้เพื่อนๆ ได้อ่านกันครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">คงต้องเริ่มเรื่องจากว่า ผมกำลังรักษาตัวเกี่ยวกับเรื่องโรคทางด้านผิวหนังอยู่ ซึ่งก็มีบทความเดิมที่ผมยังเขียนบทความไว้ในตอน </span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2007/09/49.html" target="_new"><span style="font-family:verdana;">48 : ข้อสันนิษฐานใหม่เกี่ยวกับอาการตุ่มน้ำใสตามมือ-เท้า </span></a><span style="font-family:verdana;">ขณะนี้ก็ยังไม่จบเลยนะครับ และช่วงเวลาเดียวกันนี้ ผมกมีเรื่องมาแทรกอีก 2 เรื่องคือ แผลกดทับ (บังเอิญ) ที่ก้น ซึ่งในความคิดของผมไม่ได้ร้ายแรงอะไร เพราะเรารู้ตัวตลอดว่าเป็นระดับไหน สาเหตุคืออะไร และมีวิธีใหม่ในการรักษา แต่ผมอาจจะต้องแบ่งเป็นสัก 3-4 ตอน ลองตามอ่านกันดูนะครับ ขอเคลียร์งานตัวอื่นก่อนครับ .....<span style="font-size:130%;"><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/07/54-2551-1.html">อ่านต่อ</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1084089693141029154?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-53456234210773822132008-07-07T17:04:00.003+07:002008-07-07T17:10:23.083+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/05/news-8-i-create-2008.html"><span style="font-family:verdana;">News-8 : งานประชุมวิชาการนานาชาติด้านวิศวกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพและเทคโนโลยี่สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ (i-CREATe 2008)</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ บทความนี้ ผมอาจจะเขียนช้าไปสะกนิดหนึ่ง คือ ช้าไปประมาณ 4 วันน่าจะได้ เพราะเป็นเรื่อที่เกี่ยวข้องกับ " </span><a href="http://astec.nectec.or.th/i-create2008/"><span style="font-family:verdana;">งานประชุมวิชาการนานาชาติด้านวิศวกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพและเทคโนโลยี่สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ (i-CREATe 2008)</span></a><span style="font-family:verdana;"> " ซึ่งผมถึงจะไม่ได้ไปงาน แต่ก็อยากนำมารวบรวมให้เพื่อนๆ ได้ติดตามกัน โดยผมจะทำการเชื่อมลิ้งค์กับเว็บไซต์ที่เกี่ยวข้องให้ครับ งั้นก็เริ่มกันเลยครับว่า งาน i-CREATe 2008 คืองานอะไร</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;font-size:130%;color:#000099;">i-CREATe 2008</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">งานประชุมวิชาการนานาชาติด้านวิศวกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพและเทคโนโลยี่สิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ (i-CREATe 2008) มีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างเวทีแลกเปลี่ยนความรู้และพัฒนาเทคโนโลยีรักษาและฟื้นฟู คนไข้ คนชรา และคนพิการ (Rehabilitation Engineering -RE) และเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ (Assistive Technology - AT) .....</span><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/05/news-8-i-create-2008.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-5345623421077382213?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-52317119703204583002008-06-21T00:23:00.001+07:002008-06-21T00:26:24.131+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/il.html"><span style="font-family:verdana;">๒๖.ดูงานเมืองแปดริ้ว-ไหว้หลวงพ่อโสธร</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">วันที่ ๑๗ มิถุนายน ที่ผ่านมา คณะทำงาน"ศูนย์ IL ชลบุรี" ได้รับการเชิญชวนจาก พี่ไก่ และเพื่อนๆ (ทีมพยาบาลที่เป็นหน่วยลงพื้นที่เยี่ยมคนป่วยเรื้อรัง และคนพิการตามบ้าน ของ รพ.ฉะเชิงเทรา) รวมทั้งพี่หนุ่ย (กิตชัย) ผู้นำคนพิการ ในจังหวัดฉะเชิงเทรา ให้ไปดูงาน และความเป็นอยู่ของคนพิการที่นั่น</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">คนแรก พี่หวัน(เสื้อเขียว นั่งที่ประตู) คนนี้ มุขเยอะ ฮามาก ส่วนพี่ๆ เสื้อสีชมพู คือพี่ๆ พยาบาลใจดีจาก รพ.ฉะเชิงเทรา .....<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/il.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></span><br /><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SFvntFIZwSI/AAAAAAAABsU/JZdpNcyhL84/s1600-h/padrew11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5214015755269030178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SFvntFIZwSI/AAAAAAAABsU/JZdpNcyhL84/s400/padrew11.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-5231711970320458300?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-83377052898878069732008-06-21T00:19:00.001+07:002008-06-21T00:21:56.568+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">๒๕.เทคนิค การเคลื่อนย้ายตัวคนพิการ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ต่อจากตอนที่แล้วนะครับ..เรื่อง เทคนิคการช่วยเหลือคนพิการ ส่วนรูป จากการอบรมผู้ช่วยเหลือคนพิการ ของศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการ จ.นนทบุรี เช่นเดิมครับ </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />แต่คราวนี้...เป็นวิธีการย้ายตัวคนพิการจาก ที่หนึ่ง ไปยังอีกที่หนึ่ง เช่น จากรถเข็นขึ้น หรือลงเตียง หรือ รถยนต์<br /><br />ถ้าเป็นคนพิการที่ มีสภาพความพิการไม่มากนัก สามารถที่จะช่วยเหลือตัวเองได้ เช่น คนที่เป็นอัมพาต ครึ่งท่อนล่าง ถ้าได้รับการฝึกทักษะมาแล้ว ก็จะไม่ใช่เรื่องยากเลย .....<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/06/blog-post.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></span><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8337705289887806973?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-15727934993029566312008-06-04T23:32:00.003+07:002008-06-04T23:36:28.947+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_31.html">๒๔.เทคนิค...การช่วยเหลือคนพิการ ที่ใช้รถเข็น</a><br /><br />มาแล้วครับ หลังจากหายไปหลายวัน เรื่องที่จะเขียนต่อไปนี้ เป็นเรื่องวิธีช่วยเหลือคนพิการที่ใช้รถเข็น จึงคิดว่าน่าจะมีภาพประกอบที่เหมาะสม แต่ยังหารูปที่ดีๆ ไม่ได้ จึงลองไปค้นรูปเก่าทั้งของตัวเอง และที่ได้มาจากเพื่อนๆ ที่มีอยู่ในฮาร์ดดิสก์<br /><br />ไปเจอรูปการอบรมผู้ช่วยเหลือคนพิการ ของศูนย์การดำรงชีวิตอิสระคนพิการ จ.นนทบุรี จึงขออนุญาตเพื่อนๆ พี่ๆ เป็นนายแบบ นางแบบจำเป็น นำรูปของพวกเขา มาประกอบนะครับ .......<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_31.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SEbELT2uLaI/AAAAAAAABoo/KAH5_kmd3u8/s1600-h/DSC01416.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208065717687954850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SEbELT2uLaI/AAAAAAAABoo/KAH5_kmd3u8/s400/DSC01416.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1572793499302956631?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-12320877800172577872008-06-04T22:46:00.003+07:002008-06-04T22:55:41.929+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_26.html">๒๓.ความทรงจำถึงคุณย่า (โนบีตะ...ชัย)</a><br /><br />เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา รับปากญาติสนิทคนหนึ่งว่า จะไปงานบวชเขา(เท่าที่นึกออก น่าจะเป็นงานบวชแรกในชีวิตที่ผมมีโอกาสไป)<br /><br />เช้านั้น หลังจากผู้ช่วยเหลือ จัดการกิจวัตรตัวผมเสร็จแล้ว ระหว่างรอให้ทุกคนในบ้านพร้อมเดินทาง จึงนอนดูทีวี การ์ตูนเรื่องโปรด มาพอดี "โดเรมอน"<br /><br />ที่ดูตอนนี้ แล้ว อยากให้เพื่อนๆ ได้ดู เนื่องจาก...ตอนนี้ ผมดูไป น้ำตาร่วงไป(สงสัยเป็นเพราะ เคืองตา นอนไม่พอน่ะครับ แต่ที่ลำบากคือ อยู่คนเดียว ไม่มีใครเช็ดน้ำตาเลย ต้องรอพัดลมเป่าจนแห้งเอง) คิดถึง "ย่า" หรือ "อาม่า " คิดถึง...สิ่งดีๆ มากมาย ที่ท่านทำให้เรา แล้วด้วยความเขลาในวัยเด็ก คงทำอะไร ให้ท่านเสียใจไปบ้าง<br /><br />จึงพยายามหาวีดิโอ ตอนนี้มาให้ดูกัน ไม่แน่ใจว่า จะดูได้หรือเปล่า แต่อยากให้ลองดูจริงๆ ครับ .......<span style="font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_26.html">อ่านต่อ</a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1232087780017257787?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-25589185983948737062008-06-04T22:41:00.003+07:002008-06-05T14:05:06.193+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/05/news-7.html">NEWS-7 : คีย์บอร์ดคอมพิวเตอร์สกปรกกว่า..ห้องน้ำเสียอีก!!</a><br /><br />สวัสดีครับเพื่อนๆ ทุกคน บทความนี้ผมขอนำผลงานวิจัยของต่างประเทศ เกี่ยวกับความสปรกของคีย์บอร์ด ซึ่งมันจะไปเกี่ยวโยงกับ <a href="http://preedastation.blogspot.com/2007/04/blog-post_2478.html">บทความที่ผมเคยเขียนไว้ ถึงการยกตัวอย่างว่า นางพยาบาลอาจวิ่งไปนอกห้องแล้ว แล้วอาจนำเชื้อโรคในโรงพยาบาลมาหาเราได้ครับ </a>ก็หวังว่า จะพอเป็นข้อมูลได้อ่าน ซึ่งเป็นความจริงที่ใกล้ตัวมากๆ ครับ<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SEa4EKGEA_I/AAAAAAAABog/rAe74CgvVUI/s1600-h/37996.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5208052400669328370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SEa4EKGEA_I/AAAAAAAABog/rAe74CgvVUI/s400/37996.jpg" border="0" /></a><br /><div>ผลการวิจัยพบว่า คีย์บอร์ดของคอมพิวเตอร์บางเครื่อง เป็นแหล่งหมักหมมของเชื้อแบคทีเรียมากกว่าที่นั่งโถชักโครกในห้องน้ำเสียอีก โดยเป็นแหล่งสะสมของเชื้อจุลินทรีย์ ที่อาจก่อให้เกิดอาการอาหารเป็นพิษได้ เช่น เชื้ออีโคไล และสแตปฟิโลคอคคัส ออเรียส .......<span style="font-size:130%;"><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/05/news-7.html">อ่านต่อ</a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-2558918598394873706?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-59033609292948187892008-05-20T02:26:00.002+07:002008-05-20T02:29:50.817+07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SDHVIw8Ud_I/AAAAAAAABkU/x7BqpEZh4pg/s1600-h/iCREATE17.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202173391143204850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SDHVIw8Ud_I/AAAAAAAABkU/x7BqpEZh4pg/s400/iCREATE17.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/i-create-2008.html"><span style="font-family:verdana;">๒๒.i-CREATE 2008 เทคโนโลยีระดับอินเตอร์ สำหรับคนพิการ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span></div><span style="font-family:verdana;"><br /><div><br />ห่างหายจากการอัพเเดทมานานหลายวัน เนื่องจาก..ยังไม่รู้จะเขียนอะไรก่อนดี รวมกับเรื่องที่อยากเล่า ก็รู้สึกว่ามันจะยาว ยังไม่มีเวลา และสมาธิพอ ที่จะเขียนให้จบได้น่ะครับ (ไม่รู้ว่า พอจะกล้อมแกล้ม เป็นข้อแก้ตัว แทนคำว่า ขี้เกียจ ได้ไหมเนี่ย)</div><br /><div><br />เลยคิดว่า...จริงๆ แล้ว ช่วงที่ห่างหายไปทำภารกิจ หลายวันมานี้ ก็พอมีเรื่องในแวดวงคนพิการในเมืองไทย ที่คิด (เอาเอง) ว่า น่าสนใจ สำหรับผู้คนทั่วไปมาเล่าให้ฟังครับ</div><br /><div><br />วันอังคารที่ ๑๓ มีโอกาส ไปดูงาน i-CREATE 2008 ที่โรงแรม อิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค ซอย สุขุมวิท ๒๒ เป็นการแสดงนวตกรรม เทคโนโลยี สำหรับช่วยเหลือ คนพิการ</span></div> <span style="font-family:verdana;">.......<span style="font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/i-create-2008.html">อ่านต่อ</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-5903360929294818789?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-72348800510319245092008-05-20T02:19:00.003+07:002008-05-20T02:25:53.035+07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SDHT6A8Ud-I/AAAAAAAABkM/uU0nOY8Zcv0/s1600-h/CO2gather_flag_2[1].2M.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5202172038228506594" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SDHT6A8Ud-I/AAAAAAAABkM/uU0nOY8Zcv0/s400/CO2gather_flag_2%5B1%5D.2M.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/30-co2gather-fair.html"><span style="font-family:verdana;">30 : ความรู้สึกดีๆ กับการออกบูธ CO.2gather Fair</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับเพื่อนๆ ทุกคน ผมอาจจะนำบทความนี้มานำเสนอช้าไปนิด เพราะรอรวบรวมภาพถ่ายจากหลายกล้องครับ พอได้ครบก็รีบเขียนบทความทันที ตามหัวข้อครับ เกี่ยวข้องกับงาน CO.2gather Fair ศูนย์ประชุมแห่ชาติ สิริกิตต์ เมื่อวันที่ 2-4 พฤษภาคม พ.ศ.2551<br /><br />เราได้รับความอนุเคราะห์จาก บริษัท เนชั่นมัลติมีเดีย กรุ๊ป จำกัด (มหาชน) โดยคุณธนะชัย สันติชัยกูล เป็นประธานเจ้าหน้าที่บริหาร ในการให้ออกบูธโดยไม่เสียค่าใช้จ่ายใดๆ ทั้งสิ้น<br /><br />ผมได้อ่านหนังสือพิมพ์ BIZ WEEK (ซึ่งรับประจำทุกสัปดาห์) ก่อนที่จะถึงวันงานประมาณ 2 สัปดาห์ จึงอยากจะลองนำเสนอแนวคิดในการ "รักษ์สังคม" ที่ทางบริษัท PWDOM จำกัด ดำเนินการอยู่ในการหางานให้ผู้พิการ โดยใช้เครื่องมือที่เหมาะสม เช่น มือถือ คอมพิวเตอร์ อินเตอร์เน็ต พร้อมกับซอฟแวร์-โปรแกรม ที่มีการพัฒนาสำหรับสมาชิกผู้พิการโดยเฉพาะ เผื่อว่าทาง "เนชั่นกรุ๊ป" จะสนใจให้ออกบูธ (แบบไม่เสียค่าใช้จ่าย เนื่องจากทางเราไม่มีงบประมาณในส่วนนี้) .......<span style="font-size:130%;"><a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/30-co2gather-fair.html">อ่านต่อ</a></span></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7234880051031924509?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-81034166669243476752008-05-17T03:08:00.000+07:002008-05-17T03:11:15.728+07:00<a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/31.html">31 : ความจริงของทาน ศีล ภาวนา ในมุมมองของข้าพเจ้า</a><br /><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน บทความนี้ดูจะธรรมะนิดๆ แต่ก็ไม่เชิงนะครับ ตัวผมนับถือศาสนาพุทธ แต่ไม่ค่อยจะเอาอ่าวสักเท่าไหร่ ไม่รู้พิธีกรรม หรือหลักคำสอนอะไรมากๆ แต่ก็คิดว่าในบางเรื่องน่าจะเข้าใจเป็นอย่างดี อย่างเช่นในบทความครั้งนี้ ผมตั้งชื่อว่า "ความจริงของทาน ศีล ภาวนา ในมุมมองของข้าพเจ้า" ครับ ซึ่งถือว่าต่อเนื่องมาจาก <a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/29.html">บทความที่ 29 : ครั้งแรกในชีวิตของผม ในการไปทำบุญโรงทาน</a><br /><br />อย่างที่บอกครับว่า ผมเห็นอะไรบางอย่างของความเป็นจริง ของทาน ศีล ภาวนา จากการไปทำบุญโรงทาน ที่วัดหนองทาระภู ผมเคยได้ยิน และได้รับการสั่งสอนมาว่า การเจริญภาวนานั้นได้บุญมากกว่า การถือศีล และการถือศีลก็ได้บุญสูงกว่า การให้ทาน สงสัยคงจะเป็นจริงแน่นอน .....<a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/31.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8103416666924347675?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-61539533331353834772008-05-15T02:33:00.003+07:002008-05-15T02:40:29.589+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_06.html"><span style="font-family:verdana;">๒๑.จริต ๖ ที่มีในตัวเรา</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">จริต ๖ข้อมูล ลักษณะของผู้ที่มีจริตต่าง ๆ<br />๑)ราคจริต ลักษณะของผู้ที่หนักในราคจริต</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />๑. มายา เจ้าเล่ห์</span><br /><span style="font-family:verdana;">๒. โอ้อวด</span><br /><span style="font-family:verdana;">๓. แง่งอน</span><br /><span style="font-family:verdana;">๔. มักมากในกาม</span><br /><span style="font-family:verdana;">๕. ปรารถนามาก</span><br /><span style="font-family:verdana;">๖. ไม่ถือสันโดษ</span><br /><span style="font-family:verdana;">๗. มีความอยากเป็นใหญ่ </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />ผู้มีจริตนี้ จิตจะท่องเที่ยวไปในอารมณ์ที่รักสวยรักงาม คือ พอใจในรูปสวย เสียงเพราะ กลิ่นหอม รสอร่อย สัมผัสนิ่มนวล ชอบการมีระเบียบ สะอาด ประณีต พูดจาอ่อนหวาน ไม่ชอบความเลอะเทอะ</span><br /><span style="font-family:verdana;">.............<span style="font-size:130%;color:#000099;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post_06.html">อ่านต่อ</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6153953333135383477?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-82682338062271515512008-05-15T02:22:00.003+07:002008-05-15T02:30:42.457+07:00<span style="font-family:Verdana;"></span><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SCs9gw8UcWI/AAAAAAAABXM/8q6kIHtfgBI/s1600-h/DSCN3133.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5200317827832377698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SCs9gw8UcWI/AAAAAAAABXM/8q6kIHtfgBI/s400/DSCN3133.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/29.html"><span style="font-family:verdana;">29 : ครั้งแรกในชีวิตของผม ในการไปทำบุญโรงทาน</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span></div><div><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ วันนี้ผมมีบทความที่กี่ยวกับการไปทำบุญโรงทานครั้งแรกในชีวิตของผมก็ว่าได้ครับ แต่เนื่องจากในความเป็นจริงนั้น มีการเตรียมของก่อนเริ่มงาน 1 วัน ผมจึงขอข้ามไปเลย คือไปโผล่เอาวันงานละกันนะครับ</span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">ประมาณ ตี 1 กว่าๆ ของเช้าวันพฤหัสบดีที่ 8/5/2551 ผม </span><a href="http://prapaiblog.blogspot.com/"><span style="font-family:verdana;">ม้าไพ </span></a><span style="font-family:verdana;">และเตี่ย เดินทางไปที่วัดหนองทาระภู อ.หันคา จ.ชัยนาท พร้อมรถกระบะวีโก้ สีขาว และผลไม้เต็มท้ายรถ ทั้ง ฝรั่ง สับปะรด เงาะ ลองกอง มะม่วง กล้วยหอม ลิ้นจี่ มูลค่าก็น่าจะราวๆ 8,000 บาทได้</span><br /></div><div><span style="font-family:verdana;"></span></div><br /><div><span style="font-family:verdana;">ช่วงแรกของการเดินทางก็พูดคุยกันเรื่องนั้น เรื่องนี้ จนผมนอนหลับไป รู้ตัวอีกทีก็ถึงวัดหนองทาระภูแล้ว และก็หลับต่ออีกเกือบ 3 ชั่วโมงได้ มาตื่นอีกทีก็ราวๆ 8.30 น. ตอนเช้าครับ ผมเห็นคนเริ่มทยอยมาที่โรงทาน แต่คนยังไม่หนาแน่นเท่าไหร่ ผมขอให้ม้ากับเตี่ย ช่วยพาไปนั่งรถเข็นเพื่อที่ดูบรรยากาศการทำทาน ในลักษณะโรงทาน ซึ่งผมไม่เคยเห็นมาก่อน .......<a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/29.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8268233806227151551?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-28475835587580931182008-05-06T00:17:00.003+07:002008-05-06T00:23:14.716+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/05/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">โครงการผ่าตัดฟรี เด็กปากแหว่ง เพดานโหว่ กับผู้ใช้ ดีแทค</span></a><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SB9Bpub50TI/AAAAAAAABV0/HGpVb0BLK_U/s1600-h/dtac.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5196944680104350002" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SB9Bpub50TI/AAAAAAAABV0/HGpVb0BLK_U/s400/dtac.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">วันนี้ผมได้รับเมล์ข้างต้นนี้มา....</span><br /><span style="font-family:verdana;">และบังเอิญว่า...ผมก็เป็นลูกค้า ดีแทค เช่นกัน</span><br /><span style="font-family:verdana;">ผมได้ทดลองส่งดูแล้วละครับ...</span><br /><span style="font-family:verdana;">ปรากฎว่าไม่เสียค่าใช้จ่าย แต่อย่างใด</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">จึงอยากเชิญชวนทุกท่าน ที่เข้ามาอ่านบทความนี้ แล้วอยากช่วยเพื่อนร่วมโลก ให้เขามีความสุขเพิ่มมากขึ้น แล้วคุณได้ ความอิ่มอก อิ่มใจ จากการเกิดกุศลจิต ก็ขอเรียนเชิญ มาร่วมกันทำสิ่งที่ดี ๆ ร่วมกันครับ</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">เฉพาะผู้ที่ ใช้ ดีแทค และผู้ที่รู้จักคนใช้ดีแทค เท่านั้นนะครับ ให้พิมพ์คำว่า"พล"แล้วส่งไปที่ 1677</span><br /><br /><span style="font-family:verdana;">หรืออ่านรายละเอียดเพิ่มเติม </span><a href="http://www.pantip.com/cafe/mbk/topic/T6545944/T6545944.html"><span style="font-family:verdana;">http://www.pantip.com/cafe/mbk/topic/T6545944/T6545944.html </span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-2847583558758093118?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-91080816693935341892008-05-06T00:00:00.001+07:002008-05-06T00:03:08.618+07:00<a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/28-1.html"><span style="font-family:verdana;">Porraya no iken dezu. : บทความ 28 : ถ้าคุณรู้ว่าชีวิตของคุณเหลืองอีกเพียง 1 ปี คุณจะทำอะไร</span></a><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน จริงๆ แล้วขณะที่ผมพิมพ์บทความนี้ ผมไม่ได้ตั้งใจจะพิมพ์บทความตามหัวข้อเลย แต่กลับตั้งใจจะพิมพ์บทความเกี่ยวกับการไปประชุมที่ UNESCAP หรือการไปออกบูธ ที่ศูนย์ฯ สิริกิตต์ แต่ผมกลับแว๊บขึ้นมาในสมองถึงเหตุการณ์เมื่อ 7 ปีก่อน ในวันที่ผมกลับไปที่บางมด (มหาวิทยาลัยพระจอมเกล้า ธนบุรี ในปัจจุบัน) สถาบันเก่าของผม</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ผมมีเวลาน้อยในการสอบสัมภาษณ์รุ่นน้องผมจึงตั้งคำถามตามแนวความคิดของผม ผมใช้เวลา 2 วันในการสอบสัมภาษณ์ แต่สุดท้ายผมไม่ได้รุ่นน้องสักคน ตามที่ผมต้องการ เพราะน้องๆ 4 คนสุดท้าย มองว่าผมโหดเกินไป (ถ้ามีโอกาสผมจะเล่าให้ฟัง) เอาเป็นว่าผมขอเล่าถึงคำถามชุดหนึ่งกับรุ่นน้องในการสัมภาษณ์รอบแรกเลยละกันครับ (เดี๋ยวจะยาว)</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">"ถ้าคุณรู้ว่า ชีวิตของคุณเหลืออีกเพียง 1 ปี คุณจะทำอะไร"</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">........</span><a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/05/28-1.html"><span style="font-family:verdana;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-9108081669393534189?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-65641542643351879792008-04-26T16:21:00.004+07:002008-05-06T00:09:00.625+07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SBL0geb5zNI/AAAAAAAABM8/zVtpvRikMBg/s1600-h/simin_patta03.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193482159074692306" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SBL0geb5zNI/AAAAAAAABM8/zVtpvRikMBg/s400/simin_patta03.jpg" border="0" /></a> <a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_26.html">๒๐.ความประทับใจในมนุษย์ หลังเรื่องร้อนๆ</a><br /><br />จากตอนที่แล้ว.... หลังจาก ผมมานั่งผึ่งแอร์ในห้องพยาบาลได้ ๑๐ กว่านาที ก็มี ชายชรา รูปร่างสูง ใหญ่ หน้าตาใจดี (สอบถามแล้ว อายุ ๖๖ ปี) เข็นรถเข็น ที่มีเด็กพิการคนหนึ่ง (ดูจากรูปร่าง หน้าตา ผมสั้นๆ น่าจะเป็น เด็กชาย ราวๆ ๑๐ ขวบ) นั่งมาด้วย<br /><br />จากการที่(แอบ)ฟังการพูดคุยระหว่าง คุณลุง กับ ผุ้ช่วยพยาบาลที่ดูแลห้องพยาบาลอยู่ จับใจความได้ว่า...น้องเขาอาเจียน โดยไม่รู้สาเหตุ พาไปพบหมอจาก รพ. แห่งหนึ่ง ที่มาตั้งโต๊ะในงาน ก็ตอบไม่ได้ แล้วโบ้ยให้ไปหาหมอเด็กที่ รพ.ลูกเดียว .....<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_26.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6564154264335187979?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-61574861678418540612008-04-26T16:11:00.003+07:002008-05-06T00:10:26.961+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_24.html">๑๙.“รวมพลคนพิการ สร้างงาน สร้างชีวิต“ ร้อนๆ</a><br /><br />วันที่ ๒๓ ที่ผ่านมา ได้ไปร่วมงานงานสัมมนา “รวมพลคนพิการ สร้างงาน สร้างชีวิต“ ที่ ลานเอเนกประสงค์ <a href="http:///www.rvsd.ac.th">โรงเรียนอาชีวพระมหาไถ่ พัทยา</a> มีองค์กรต่างๆ ทั้งภาครัฐ และเอกชน มาตั้งโต๊ะ ให้บริการ หรือขายสินค้าคนพิการ กันมากมาย "ชมรมเพื่อเด็กพิการ" เป็นองค์กรหนึ่งที่มาร่วมกิจกรรมในวันนั้น<br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SBLyj-b5zMI/AAAAAAAABM0/FammdszZ8Rw/s1600-h/simin_patta01.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5193480020180978882" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SBLyj-b5zMI/AAAAAAAABM0/FammdszZ8Rw/s400/simin_patta01.jpg" border="0" /></a><br /><br />คนมาร่วมงานเยอะมาก จนเต็มสถานที่จัดงาน ที่อยู่ใต้อาคารเรียนใหม่ ของโรงเรียนอาชีวพระมหาไถ่ พัทยา(โรงเรียนนี้ สำหรับคนพิการเท่านั้น นะครับ) ที่นั่น มีพัดลมติดเพดานอยู่หลายตัว แต่ช่วยอะไรผม ไม่ค่อยได้นัก เพราะลมที่พัดมา เป็นลมร้อน แล้วลมธรรมชาติก็แทบไม่มีเลย อากาศจึงร้อน อบอ้าว มากๆ .....<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_24.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span> </a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6157486167841854061?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-47647543852672353992008-04-23T23:05:00.004+07:002008-05-06T00:14:36.699+07:00<span style="font-family:verdana;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_21.html">๑๘ "บรรยากาศวันไหลพัทยา ๑๙ เมษายน" </a></span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">วันที่ ๑๙ เมษายน ผมไปทำธุระ ที่ อ.สัตหีบ ออกจากบ้าน ประมาณ ๑๑ โมง ตลอดทางจะเห็นรถปิคอัพ ขนถังน้ำ และคน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า จะร่วมใช้ถนนสุขุมวิทเพื่อไปเที่ยวงานใหญ่ งานวันไหล พัทยากันนั่นแหละครับ</span><br /><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SA9e0ub5y8I/AAAAAAAABK4/9DgSY5Hi0DA/s1600-h/walai00003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192473155292744642" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SA9e0ub5y8I/AAAAAAAABK4/9DgSY5Hi0DA/s400/walai00003.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">เห็นความคึกคัก จากบนท้องถนนแล้ว เลยทำให้นึกอยากเข้าไปดูบรรยากาศซักหน่อย (หลังจากที่เล่าในบทที่แล้ว กลัวเรื่องรถติด เลยไม่ได้เข้าไปงานแบบนี้มานาน หลายปี) เสร็จธุระ แค่ บ่าย ๒ โมง</span> .....<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_21.html"><span style="font-family:arial;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4764754385267235399?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-63291120982016907132008-04-23T22:42:00.004+07:002008-04-23T23:14:08.705+07:00<a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/04/27.html"><span style="font-family:verdana;">27 : มุมมองที่แตกต่าง จากความรู้สึกในความเป็นผู้พิการ</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ที่ติดตามอ่านบทความของผม คราวนี้ผมมีความคิดเห็นสำคัญมาลองแลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆ ครับ แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นผมขอเกริ่นนำก่อนด้วย เมื่อวันเสาร์ที่ 19/4/2551 ผมได้มีโอกาสไปร่วมประชุมกลุ่มผู้พิการ เกี่ยวกับการพัฒนาสังคม จากผู้พิการเอง เพื่อผู้พิการ</span><br /><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192468190310550450" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SA9aTub5y7I/AAAAAAAABKw/ZGRwnWefHOg/s400/DSCN2869.JPG" border="0" /><br /><br /><br /><p><span style="font-family:verdana;">เริ่มจากผมได้รับการขวนให้เข้าร่วมประชุมกลุ่ม จาก</span><a href="http://ilbangkok.blogspot.com/2008/04/1.html"><span style="font-family:verdana;">คุณเอิร์ธ </span></a><span style="font-family:verdana;">(</span><a href="http://ilbangkok.blogspot.com/"><span style="font-family:verdana;">กลุ่ม IL Bangkok</span></a><span style="font-family:verdana;">) ซึ่งผมสนใจที่หัวข้อการประชุม และผู้พูดเป็นชาวต่างชาติ จากอังกฤษ (ชื่อคุณ Mark) เพราะผมอยากรู้ถึงมุมมองจากชาวต่างชาติ และข่าวสารของประเทศเขาครับ มีการประชุมที่พื้นที่และอาคารกลาง ของหมู่บ้านกฤษดานคร 10 มีเพื่อนเข้าร่วมประชุมประมาณ 15-17 คน และผมไปสายด้วยครับ .....</span><a href="http://preedanoikendezu.blogspot.com/2008/04/27.html"><span style="font-family:verdana;font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6329112098201690713?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-13215999532082843492008-04-19T23:09:00.002+07:002008-04-19T23:15:09.300+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html"><span style="font-family:verdana;">๑๗.สงกรานต์ในอดีต (ของผม)</span></a><span style="font-family:verdana;"><br />ช่วงนี้...มีแต่คนพูดถึง "สงกรานต์" เลยขอไม่ตกกระแสด้วยคนนะครับ แต่เป็นสงกรานต์ของผมเองช่วงสงกรานต์ปีที่ผ่านๆ มา มักจะเป็นวันที่ผมได้ไปเที่ยวนอกบ้าน ทุกปี</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">เมื่อก่อน ออกจากบ้านปีละ ๒-๓ ครั้ง (ชีวิตช่วงนั้น อยู่แต่ในห้อง แทบไม่เคยเห็นท้องฟ้าเลย ออกมาเจอแดดอ่อนๆ ตอนเช้า ยังต้องหยีตาเลย แม้ว่าตา จะเป็นเม็ดก๊วยจี๊อยู่แล้วก็เหอะ) </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ฉนั้น คืนก่อนออกจากบ้าน จะตื่นเต้นซะ...จนบางที นอนไม่หลับเอาเลย เอาละ...หลังจากผ่านคืนอันยาวนาน เช้า ก็มาถึง แปรงฟัน เช็ดตัว เหมือนทุกวัน วันนี้ แตกต่างหน่อย ตรงที่ ใส่เสื้อผ้า ครับ (เพื่อความสะดวก ต่อการทำกิจวัตรประจำวัน อยู่บ้าน แค่ห่มผ้าไว้เฉยๆ ก็พอแล้ว ไม่ค่อยได้เจอคนอื่นเลยนี่ มีแต่คนกันเองทั้งน้านนนน แฮ่.....)</span> <span style="font-family:verdana;">........<span style="font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post_16.html">อ่านต่อ</a></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-1321599953208284349?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-31506481779411698142008-04-17T17:36:00.002+07:002008-04-17T17:43:39.605+07:00<a href="http://trytoscoundrel.blogspot.com/2008/04/frame-5.html"><span style="font-family:verdana;">frame-5 : ได้เงินทอนเกิน แล้วรู้สึกดีใจ อยากได้</span></a><span style="font-family:verdana;"><br />สวัสดีครับ เพื่อนๆ ผู้อ่านทุกคน บทความคราวนี้ผมขอพาทุกคนย้อนเวลากลับไปในวัยเด็กของผมอีกครั้ง สมัยมัธยม 2 ซึ่งส่วนตัวแล้วค่อนข้างแน่ใจว่า เหตุการณ์ดังกล่าว น่าจะเคยเกิดกับเพื่อนๆ อีกหลายคนแน่นอนครับ งั้นลองอ่านกันเลยนะครับนักเรียนส่วนใหญ่ก็มักทานข้าวที่โรงอาหารของโรงเรียนอยู่แล้ว ที่จะเอาข้าวมาทานเองสมัยนี้คงมีน้อยลงทุกที ยิ่งสังคมของคนในกรุงเทพฯ แล้วคงเป็นอย่างที่ผมกล่าวถึง </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ผมก็คงทานข้าวที่โรงอาหารอยู่ทุกวันอยู่แล้ว และแล้ววันหนึ่งก็เกิดเหตุการณ์ครั้งสำคัญในชีวิตของผมอีกเหตุการณ์หนึ่ง หลังจากผู้อ่านได้ลองอ่านหัวเรื่องของบทความแล้วคงพอจะเดาเหตุการณ์ออกว่าน่าจะเป็นเรื่องอะไรนะครับ และก็คงอาจจะนึกต่อว่า แค่เรื่องได้เงินทอนเกินมันจะสำคัญแค่ไหนกันเชียว ลองอ่านต่อนะครับ เพราะสำหรับผมแล้ว ผมสำคัญทีเดียว .....<a href="http://trytoscoundrel.blogspot.com/2008/04/frame-5.html"><span style="font-size:130%;">อ่านต่อ</span></a></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-3150648177941169814?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-70732785610113934362008-04-14T02:50:00.001+07:002008-04-14T02:50:29.805+07:00<a href="http://ilbangkok.blogspot.com/2008/04/blog-post_11.html">IL Bangkok (Independent Living - Bangkok): "อยากใช้คอมพิวเตอร์ได้" บทความชีวิตอิสระของคุณโอ๋ (เสาวลักษณ์)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7073278561011393436?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-42032321588833817172008-04-14T02:50:00.000+07:002008-04-14T02:50:28.477+07:00<a href="http://ilbangkok.blogspot.com/2008/04/blog-post_11.html">IL Bangkok (Independent Living - Bangkok): "อยากใช้คอมพิวเตอร์ได้" บทความชีวิตอิสระของคุณโอ๋ (เสาวลักษณ์)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4203232158883381717?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-63986810519781206652008-04-14T02:47:00.000+07:002008-04-14T02:47:07.181+07:00<a href="http://ilbangkok.blogspot.com/2008/04/blog-post_12.html">IL Bangkok (Independent Living - Bangkok): การใช้บริการระบบขนส่งสาธารณะ รถไฟฟ้า, รถไฟฟ้าใต้ดินและรถเมล์</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6398681051978120665?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-84516229297104747872008-04-14T02:38:00.000+07:002008-04-14T02:38:00.407+07:00<a href="http://ilbangkok.blogspot.com/2008/04/personal-assistant-service.html">IL Bangkok (Independent Living - Bangkok): บริการความช่วยเหลือส่วนตัว (Personal Assistant Service)</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8451622929710474787?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-83464635356878691472008-04-14T01:34:00.003+07:002008-04-14T01:43:56.850+07:00<span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน วันนี้ผมภูมิใจนำเสนอมากๆ ครับเกี่ยวกับ "กางเกงในผู้ชายสำหรับผู้พิการรุนแรง" เพราะว่า แม้แต่ตัวผมเองก็พึ่งจะได้ใช้เจ้ากางเกงในพิเศษชนิดนี้ ผมขอเรียกว่า <span style="color:#000099;"><strong>"กางเกงในรุ่น PP"</strong></span> ล่ะกัน เพราะคนที่คิดทำขึ้นมาคือ คุณแม่ประไพ ตั้งสติมั่น จึงขอนำชื่อย่อภาษาอังกฤษมาตั้งครับ (Prapai = PP)</span><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SAJTd9K5wTI/AAAAAAAABGg/DlU2i9W7S74/s1600-h/DSCN2766.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5188801494785835314" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/SAJTd9K5wTI/AAAAAAAABGg/DlU2i9W7S74/s400/DSCN2766.JPG" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">คงต้องเริ่มเรื่องจากตัวเองที่ตั้งแต่เริ่มป่วยด้วยอุบัติเหตุ จนเป็นผู้ทุพพลภาพ ก็ไม่ได้สัมผัสกับกางเกงในอีกเลย เพราะแรกๆ อาจจะนึกไม่ออกด้วยซ้ำ ว่าจะต้องใช้มันด้วยเหตุผลใด เพราะมีสายสวนคาอยู่ ไม่รู้จะใส่ยังไง ดูว่าจะเกะกะและลำบากด้วยซ้ำไปที่ต้องใช้มัน มันคงสร้างภาระมากมายให้กับคนที่จะมาดูแลเรา ทั้งตอนที่จะต้องใส่เข้าไป หรือแม้แต่ตอนที่จะถอดออก แค่กางเกงธรรมดา ตัวใหญ่ๆ ที่ต้องใส่ก็ยุ่งพอแล้ว</span> ......<span style="font-family:arial;font-size:130%;color:#990000;"><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/04/53.html">อ่านต่อ</a></span>...</div><div> </div><div> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8346463535687869147?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-48275974835615803232008-04-07T11:57:00.005+07:002008-04-07T12:10:58.656+07:00<span style="font-family:verdana;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post.html">ซูเปอร์แมนเมืองไทย</a></span><br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_mqQU_Np3I/AAAAAAAABCU/WKuQfO9QnXw/s1600-h/reeve99.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5186363643382310770" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_mqQU_Np3I/AAAAAAAABCU/WKuQfO9QnXw/s400/reeve99.jpg" border="0" /></a><br /><div><span style="font-family:verdana;">ช่วง ๒ สัปดาห์ ที่ผ่านมา มีกิจกรรมเยอะมาก จนไม่รุ้จะเล่าอันไหนมาเล่าก่อนดี พอดี ได้คำปรึกษา จากเพื่อนชาวบลอก คนหนึ่งแนะนำว่า "เอาอัพเดทสุดก่อนสิ"</span></div><span style="font-family:verdana;"><div><br />ตกลง...เชื่อเพื่อนคนนี้ครับ เพราะ คนความจำสั้นอย่างผม น่าจะจำรายละเอียดเรื่องราวล่าสุด ทั้ง อารมณ์ ความรู้สึก ที่ยังมี ได้ดีกว่า เรื่องเมื่อสัปดาห์ก่อน</div><div><br />วันศุกร์ที่ผ่านมา มีโอกาสได้ไปเยี่ยม คนพิการระดับรุนแรง มาก คนหนึ่งที่ รพ.เลิดสินที่จริง...ครั้งนี้เป็นครั้งที่ ๓ แล้ว ที่ได้พบกับน้องคนนี้ </div><div><br /><span style="font-size:130%;color:#990000;">เมื่อไปถึง รพ.ได้รับความแปลกใจอย่างมาก เหมือนทุกครั้ง ที่มาพบ"เบน"</span></div><div><br />"เบน" เป็นคนพิการระดับรุนแรง ที่สุด ที่ผมเคยได้พบมา ตอนแรกที่ทราบข้อมูล คือ เบน พิการ บาดเจ็บไขสันหลังระดับ C2(กระดูกคอข้อที่ ๒) จากอุบัติเหตุรถยนต์ (อีกแล้วครับ) เมื่อประมาณ ๒ ปีก่อน</span></div>......<span style="font-family:verdana;font-size:130%;"><a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/04/blog-post.html">อ่านต่อ</a></span> ...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-4827597483561580323?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-21393444655060171672008-03-31T21:57:00.003+07:002008-03-31T22:08:40.832+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/03/blog-post_30.html">รวมญาติๆ วันไหว้อาม่า กับ คอนเสิร์ตป้าง</a><br /><br />มีเรื่องราวอยากเล่า ๒-๓ เรื่อง ก่อนไป วันอาทิตย์ที่ผ่านมา....เป็นวันครบรอบ ๑๙ ปี วันตายอาม่า(อาม่าเสีย ๒๓ มีนาคม ๓๒) ซึ่งตามประเพณีจีน ทุกๆ ปี จะมีการรวมญาติกัน เพื่อไหว้กระดูก<br /><br />ปีนี้.....ญาติๆ มากันเยอะกว่าทุกปี เนื่องจากปีนี้ ตรงกับวันอาทิตย์ ไม่ค่อยมีใคร ติดภารกิจการงาน อีกทั้งเด็กๆ ก็ปิดเทอมอีกต่างหาก<br /><br />ที่จริง... อยากเขียนถึงอาม่า แต่พยายามเขียนมาหลายวันแล้ว และ ทุกครั้งที่เขียน.....มันเกิดความรู้สึกที่....ตื้นตัน(ไม่รู้จะใช้คำไหนแล้ว) จนเขียนไม่ได้จริงๆ (ขอเวลาผมสักพักนะครับ จะเขียนให้อ่านกัน)<br />วันนี้ เลยขอเก็บเรื่องรวมญาติ มาคุยก่อนนะครับ อย่างที่เกริ่นไว้เลย อาโก อาแป๊ะ อาเจ๊ก อาอี๊ อาเฮีย ซ้อ เจ๊ ฯลฯ มารวมกันเยอะเป็นประวัติการณ์ แน่นอน...ครับ สารพันเรื่องคุย เรื่องเม้าท์ ถามไถ่สารทุกข์ สุกดิบ เศรษฐกิจ ปากท้อง ปัญหาบ้านเมือง ครอบครัว<br /><br />เมื่อ ๕ ปีก่อน ตอนออกมาสู่สังคมมาร่วมกิจกรรมด้วยใหม่ๆ (หลังจากเก็บตัวมา ๑๖ ปี) จำได้ว่า....ผมจะถูกญาติๆ มารุมล้อมรถเข็น ให้ความสนใจเป็นพิเศษ อีกทั้งมักจะโดนคำถามทำนองนี้ เช่น เมื่อไหร่จะหายซะที ยกแขนได้บ้างไหม ดีขึ้นบ้างไหม จับตรงนี้รู้สึกไหม เก่งแฮะ ออกมาข้างนอกได้ด้วย ฯลฯ<br /><br />ผม...ก็ได้แต่ใช้รอยยิ้มตอบภายนอกไป แต่ในใจ อยากจะถามกลับ ว่า.... โห ถามแบบนี้ ใครจะไปตอบด้าย........ครับ<br /><br />ผมเข้าใจนะ...ว่า เวลาเจอ ลูก หลานที่เขารัก ก็ อยากทักทาย แสดงความห่วงใย แต่สาเหตุ น่าจะ มาจาก นาน น๊าน.... เจอผมที อาจจะไม่รู้ จะทักทายอะไรเรา อีกทั้งตัวเราเอง ยังมาในอีกสถานภาพ เป็น "คนพิการ" อีกตะหาก<br /><br />แต่... ครั้งล่าสุดนี่ หลังจาก ผมพยายาม หาโอกาส เข้าร่วมกิจกรรมในหมู่ญาติๆ บ่อยครั้ง ขึ้น ผมสังเกตได้ว่า คำทักทายเริ่มเปลี่ยนไป....เป็นเป็นไง กินข้าวหรือยัง สบายดีไหม วันนี้ไม่ไปไหนเหรอ ออกข้างนอกบ่อยไหม แล้วก็ปล่อยให้ผมคุยกับพี่น้อง รุ่นเดียวกัน ไม่ได้ให้ความสนใจพิเศษกว่าหลานคนอื่น<br /><br />ที่เก็บเกร็ดเรื่องนี้มาเล่า เพราะ รู้สึกได้ว่า ถ้า"คนพิการ" ได้มีโอกาสมีส่วนร่วมในสังคม บ่อยๆ สังคมจะไม่รู้สึกว่า"คนพิการ" พิเศษ แปลกแยก แตกต่าง แต่อย่างใด....<br /><br />ที่เล่ามาเป็นแค่ "น้ำจิ้ม"น่ะครับ เพราะ แค่เกร็ดในหมู่ญาติของตัวเอง<br />ทีนี้ ลองดูในสังคมใหญ่ พอดี วันที่ ๒๖ ที่ผ่านมา ได้มีโอกาสไปดูคอนเสิร์ต "ป้าง" (ในรูป เจ้าของเพลง โปรดผม หัวล้านใจน๊อย....น้อย) ที่สวนอาหารแห่งหนึ่ง ใกล้ๆ บ้าน ตอนที่ผู้ช่วยเหลือ เข็นรถเข็นผม เข้าไป เหมือนกับที่ชุมชน เกือบทุกที่ครับ.... ทุกสายตาจะมองมาที่ผม วันนั้น ผมรู้สึกว่า มากกว่า ตอนที่ ป้าง เดินผ่านโต๊ะผม ไปขึ้นเวทีซะอีก เพราะไม่ว่าจะหันไปทางไหน เจอแต่ ลูกตา ของแขกในร้าน (ตกลง เรามาโขมยซีน พี่ป้างหรือเปล่าเนี่ย)<br /><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_D8ck_NpcI/AAAAAAAAA_A/pT3V_Taxogg/s1600-h/pang1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183920738998789570" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_D8ck_NpcI/AAAAAAAAA_A/pT3V_Taxogg/s400/pang1.jpg" border="0" /></a><br />แต่เหมือนทุกที่ที่ไปเช่นกัน....พอเวลาผ่านไปสักพัก คนก็เริ่มไม่ให้ความสนใจผมแล้ว แถมบางคน พอเพลงมันเข้าหน่อย ลุกขึ้นยืนเต้น บังเราอีกต่างหาก (ในรูป) แต่ไม่เป็นไรครับ(ผมให้คนช่วยเข็น ย้ายมุมหนีได้) เข้าใจว่า กำลังมัน ผมยังอยากลุกเต้นด้วยเลย 555<br /><br /><div><a href="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_D8S0_NpbI/AAAAAAAAA-4/tKW8dSwSUFc/s1600-h/pang2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183920571495065010" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R_D8S0_NpbI/AAAAAAAAA-4/tKW8dSwSUFc/s400/pang2.jpg" border="0" /></a><br />ที่นำทั้ง 2 เรื่อง นี้มาเล่า... เพียงแต่ อยากสื่อกับสังคม ว่า"คนพิการ"ก็อยากมีชีวิตเป็นเหมือนคนทั่วๆ ไป เรามีชีวิตเป็นส่วนหนึ่งของสังคมแหละครับ เราไม่ได้ต้องการความใส่ใจ ที่เกินความจำเป็น แต่อย่างใด </div><div><br />ผมแอบฝันบ่อยๆ ว่า...อยากเห็น เหมือนในประเทศที่พัฒนาแล้ว ที่มีคนพิการ นั่งรถเข็นไป ทำงาน เรียนหนังสือ กินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง ช้อปปิ้ง เป็นเรื่องปกติ ถ้าจะ มีคนมองบ้าง เพราะเรา สวย หล่อ บ้าง ก็ โอเค อ่ะนะ (อนุญาตให้หมั่นไส้ได้ครับ ) แต่เล่นจ้องจนเหลียวหลัง หัวจรดเท้า นี้ ก็ไม่ไหวอะ เห็นใจคนพิการที่เพิ่งออกจากบ้านน่ะครับ เขาลำบากใจตรงนี้กันมาก (เคยเป็นมาก่อน เลยรู้) </div><div><br />เขียนจาก เรื่องรวมญาติวันตายอาม่า มาจบที่พี่ป้างได้ไงเนี่ยแต่หวังว่า...เรื่องที่นำมาเล่า คงจะไม่ ทำให้เกร็ง เวลาพบเจอ คนพิการนะครับ พบเจอเขาก็พูดคุย ทักทาย ได้นะครับ ที่ผ่านมา ผมพอเดาจากสายตาได้ว่า มีหลายคน มีใจ อยากช่วยเหลือ แต่ไม่กล้าถาม </div><div><br />ที่จริงแล้ว...เวลา ไปข้างนอก พบเห็น คนพิการกำลังต้องการความช่วยเหลือ สามารถสอบถามดูได้นะครับ</div><div><em></em></div><div><span style="color:#000099;"><em>"มีอะไรให้ช่วยเหลือไหมครับ(ค่ะ)"</em> </span></div><div><span style="color:#000099;">แล้ว <em>"ให้ช่วยอย่างไรครับ(ค่ะ)"</em></span></div><div><em></em></div><div>ผมเชื่อว่า....คนพิการเรา ส่วนใหญ่ยินดีครับ</div><div><br /><span style="color:#000099;"><em>ที่จริงผมเขียนบทความนี้ไว้ตั้งแต่วันที่ 27 ก่อนไปต่างจังหวัด แต่ไม่มีเวลาพอจะตรวจทาน เลยไม่ได้นำออกเผยแพร่ครับ</em><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-2139344465506017167?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-67636553638584068242008-03-29T21:40:00.000+07:002008-03-29T21:54:00.244+07:00<a href="http://kittichaiblog.blogspot.com/2008/03/blog-post_22.html"><span style="font-family:verdana;">พี่วิมล....คนพิการ ปัญหา และทางแก้</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />ที่หยิบเรื่อง พี่วิมลมาคุย ในบทก่อน ก็เพราะว่า ผมคิดว่า....ผม(คิดเอาเอง)ว่า ผม เข้าใจความรู้สึกพี่วิมลดี เพราะ เคยช่วงเวลาหนึ่งในชีวิต.... เวลาที่มีสถานการณ์มากดดัน บีบคั้น ในชีวิตสูงมากๆ ไม่ว่าจะ มาจาก ภายนอกตัวเรา หรือจากสภาพความพิการของตัวเอง ผมเคยคิด..แม้กระทั่งว่า หมา แมว ตัวนึงมันยังมีค่ากว่าผมเลย....<br /><br />อย่างน้อย....มันก็ให้ความสุข สบายใจ กับคนอื่นได้ แล้วยัง ไม่เป็นภาระกับใครมากนัก อีกต่างหาก<br />เนื่องจาก...๕ ปีมานี้ ผมออกมา ทำงานที่เกี่ยวข้องกับคนพิการหลายด้าน จึงมีโอกาส พบเห็นชีวิตคนพิการมากมาย...หลายคน ในหลากหลายสถานภาพ ตั้งแต่โดนทอดทิ้ง ไม่มีใครรับผิดชอบ ต้องไปอยู่สถานสงเคราะห์ จนถึงคนพิการระดับผู้นำ หรือร่ำรวย(ทั้งครอบครัวมีฐานะอยู่เอง และสร้างฐานะด้วยตัวเอง)<br />เพราะฉะนั้น...พี่วิมลไม่ใช่คนพิการคนแรกและคนเดียวที่ผมเจอ แล้วคิดแบบนั้น แน่นอนครับ ตอนนี้...มาดูวิธีแก้ไขเบื้องต้น ที่เคยลองกันมา แล้วได้ผลกัน ครับ<br /><br />พี่วิมล ควรได้รับบริการ การให้คำปรึกษาฉันเพื่อน (Peer Counseling)จากบริการนี้ พี่วิมลจะได้รับการเยียวยาทางจิตใจ จาก "ผู้ให้คำปรึกษาฉันเพื่อน (Peer Counselor)" ซึ่งเป็นคนพิการด้วยกัน ผ่านประสบการณ์ชีวิต ที่ใกล้เคียงกันมาก่อน อีกทั้งยังเป็นโอกาสได้พบ คนพิการต้นแบบ (Role Model สำคัญมากครับ ตัวผมและคนพิการหลายคน พลิกชีวิต เพราะกระบวนการนี้)<br /><br />ถ้ามีองค์กรคนพิการท้องถิ่นที่เข้มแข็ง สามารถประสานขอการสนับสนุนจากองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เช่น เรื่องกายอุปกรณ์ (สามารถเบิกจากรพ.ประจำจังหวัดได้ฟรี)ค่าใช้จ่ายที่จำเป็น ค่าจ้างผู้ช่วยเหลือ ช่วยทำกิจวัตรประจำวัน วันละ 2-4 ชั่วโมง(ตรงนี้ ที่จริง อยากให้เป็น "รัฐสวัสดิการ " สำหรับคนพิการรุนแรง เลยครับ เพราะจำเป็นมากๆ)<br /><br />ที่จริงแล้วคำว่า"คนพิการ" ในบางประเทศที่เจริญแล้ว หรือตามแนวคิดแบบการดำรงชีวิตอิสระของคนพิการ (Independent Living หรือ IL) ไม่มีนะครับ มีแต่ สิ่งแวดล้อมที่พิการ สังคมที่พิการ<br />เช่น"คนพิการ แขน ขา" ถ้าได้ แขน ขาเทียม ที่เหมาะสม..ก็จะสามารถใช้ชีวิต เฉกเช่น "คนไม่พิการ" ส่วน"คนพิการ ที่ต้องนั่งรถเข็น" ถ้าเขาสามารถไปไหนมาไหน โดยรถสาธารณะ เข้าออกอาคารสถานที่ ต่างๆ โดยมี ลิฟท์ ทางลาดให้เขา เขาก็สามารถไปเรียน หรือไปทำงานได้ เช่นคนไม่พิการหรือถ้า "พิการรุนแรง" ก็ควรมี"ผู้ช่วยเหลือ"ตามความจำเป็น<br /><br />"คนหูหนวก และตาบอด"ก็เช่นกัน ถ้ามี"ล่ามภาษามือ" ให้คนหูหนวก หนังสืออักษรเบรล หนังสือเสียง หรือโปรแกรมช่วยคอมพิวเตอร์ สิ่งอำนวยความสะดวก สำหรับ คนตาบอด และหูหนวก พวกเขาก็สามารถ สื่อสารกับคนอื่นๆ ไปเรียนหนังสือ ทำงานและรับรู้ข้อมูลข่าวสารต่างๆได้<br /><br />ที่สำคัญ....."กระทรวงการพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์" ซึ่งเป็นหน่วยงานรัฐที่เกี่ยวข้องกับคนพิการโดยตรง ก็เป็นกระทรวงเกรด D- ในสายตาของนักการเมืองไทย(ดู รมต.คนปัจจุบันสิครับ วันก่อน...เห็นที่กระทรวงอยู่หลัดๆ จะโดนสอย....ซะแล้ว)<br /><br />ผมมักจะ...โดนคนพิกาาร รวมทั้งญาติๆ นำมาเป็นข้ออ้างบ่อยๆ ว่า...ที่ผมมีชีวิตแบบนี้ได้ เพราะว่า ครอบครัว และฐานะทางสังคมของผมดีกว่าเขา ยอมรับว่า....ก็อาจจะมีส่วนจริงอยู่ครับ แต่ถ้า ผมไม่ยอมรับตัวเอง แล้วเปิดตัวออกมาในวันนี้ ผมคงยังนอนจม อึ ฉี่ อยู่อย่างแน่นอนครับ<br /><br />ในอีกด้าน ผมเห็นคนพิการรุนแรงอีกหลายคน หลังจาก...ได้รับการฟื้นฟู มีกำลังใจขึ้นมาแล้ว จะพยายามช่วยเหลือตนเอง เท่าที่พอทำได้ เพื่อลดความเป็นภาระลงไป<br /><br />ลองฟังเรื่องราวของคนพิการ คนนึงนะครับ</span><br /></span><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R-5Vwk_NpLI/AAAAAAAAA84/M5iyUY-ZWc8/s1600-h/sing-20007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183174514200913074" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R-5Vwk_NpLI/AAAAAAAAA84/M5iyUY-ZWc8/s400/sing-20007.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">วันแรกที่พบพี่สิงห์ เมื่อ ๖ เดือนก่อน ที่ช่องแสมสาร สัตหีบ พี่เป็นอัมพาตจากอาการป่วยที่ไขสันหลง ที่เขาต้องนอนมาเพราะ ใครๆ ก็บอกว่า... แกนั่งรถเข็นปกติไม่ได้ กินข้าวเองไม่ได้ ต้องนอนให้แม่อายุ เกือบ 80 ป้อนข้าว น้ำ เช็ดตัว จนขาเป็นคราบไคลหนา ข้อเท้าติด แข็ง ปลายเท้าจิกลง เพราะไม่ได้รับถ่ายทอด วิธีการดูแลตัวเอง อย่างถูกต้อง(เรื่องครอบครัวขอเว้นไว้ในฐานที่เข้าใจนะครับ แต่ บอกได้แค่ว่า...ไม่ได้เพียบพร้อม แต่อย่างใดเลยครับ)</span><br /><span style="font-family:verdana;"><div align="center"><br /><strong><span style="color:#000099;">สภาพปัจจุบัน</span></strong></span></div><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R-5Vkk_NpKI/AAAAAAAAA8w/oYh3xQYuIYk/s1600-h/sing-20008.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183174308042482850" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_jsG6iyIU1vM/R-5Vkk_NpKI/AAAAAAAAA8w/oYh3xQYuIYk/s400/sing-20008.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;">ร่างกายแข็งแรงขึ้น สามารถเข็นรถเองได้แล้ว ช่วยเหลือตัวเองได้มากขึ้น กินข้าวได้ด้วยตัวเอง แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าที่สะอาดสะอ้าน อาสาสมัครออกมาช่วยเหลือคนพิการอื่นๆ ช่วยลดภาระของแม่ไปได้เยอะเลย</span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />ที่เล่ามานี้....เป็นแค่ส่วนเสี้ยวหนึ่ง ของปัญหาคนพิการในเมืองไทย(ที่จริง อยากเอามาลงหลายคน แต่ กลัวขออนุญาตเจ้าตัวลำบาก) ซึ่งตอนนี้...แก้ไขกันแบบตามมีตามเกิด โดยองค์กรคนพิการกันเองนี่ละครับ (Self Help Organisation) อันที่จริง...ถ้าจะแก้ไขอย่างจริงจัง ก็ควรต้องแก้ ให้เป็นระบบ อาจจะ เริ่มต้นจาก ใช้กระบวนการ สร้างพลัง ความเข้มแข็ง ความมั่นใจในตัวคนพิการขึ้นมาก่อน (Empowerment)<br /><br />หลังจากได้รับการฟื้นฟูทางจิตใจแล้ว ก็ใช้ระบบสวัสดิการสังคม ขึ้นมารองรับ ในสิ่งที่จำเป็นขั้นพื้นฐาน (อาจจะเป็นไปได้ยากหน่อย....ที่จะทำตรงนี้ให้เกิดเป็นรูปธรรมในเมืองไทย ไม่อยากไปเทียบกับประเทศร่ำรวยอื่นๆ )</span><br /></span><span style="font-family:verdana;"><br />ในประเทศที่มีสวัสดิการสังคมดี เขาเก็บภาษีสูงมาก เพื่อไปใช้เป็น"รัฐสวัสดิการ"แต่ว่า.....ประเทศเรามีคนยากจนเยอะ ใช้ระบบเก็บภาษีต่ำ(พวกเราต้องหาเงิน เก็บเงิน เพื่อดูแลชีวิตตัวเอง) จึงทำให้สวัสดิการสังคมน้อยไปด้วย<br /><br />เห็นมาเยอะแล้ว ชีวิตคนเรา ไม่แน่ ไม่นอนครับ บางที ก็เลือกไม่ได้ว่าจะอยู่ จะตาย หรือจะพิการ อดีต ...ไม่มีวันหวนคืนมาเหมือนสายน้ำ ได้แต่คิดว่า.....ทำวันนี้ให้ดีที่สุดครับ<br /><br />ยิ่งเขียน ยิ่งฟุ้งซ่านไปกันใหญ่แล้ว...เรา เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ก็แอบหวังว่า อนาคตจะมีผู้บริหารประเทศมีญาติพี่น้องพิการซักคน (ไม่ได้แช่งใครนะครับ.... คนเรามันไม่แน่ จริงปะ) เขาคงจะเห็นความสำคัญของปัญหาคนพิการกันซะที ไม่ใช่ กวาดเอาไปเก็บไว้ใต้พรม เหมือนที่ผ่านมาครับ<br /><br />ไปละครับ พรุ่งนี้ต้องไปไหว้ วันตายอาม่า ครบรอบ ๑๙ ปี คิดถึงอาม่าที่สุดเลยยยยย<br /><em>เดี๋ยวโทรไปขออนุญาตพี่สิงห์ก่อนนะครับ</em></span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-6763655363858406824?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-70871756347301918482008-03-29T21:10:00.000+07:002008-03-29T21:27:16.355+07:00<a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/03/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">57 : มจธ.พัฒนาระบบรับคำสั่งเสียงเอาใจคนชรา และผู้พิการ-ทุพพลภาพ ใช้แทนมือกด</span></a><span style="font-family:verdana;"> </span><br /><span style="font-family:verdana;"><br />สวีสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน พอดีช่วงนี้ ผมได้เริ่มมา</span><a href="http://pwdom.blogspot.com/"><span style="font-family:verdana;">ทำงานเพื่อเพื่อนผู้พิการ </span></a><span style="font-family:verdana;">จึงเริ่มมีเพื่อนมากขึ้นครับ และบทความนี้ก็ขอยกคุณความดีให้กับคุณเสาวลักษณ์ ที่ส่งอีเมล์ข่าวนี้มาให้ ผมจึงนำมาขึ้นไว้เพื่อเป็นบทความให้เพื่อนๆ ได้อ่านกัน หรือเป็นแหล่งข้อมูลที่เกี่ยวข้องกับผู้ทุพพลภาพครับ</span><br /></span><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">......................................</span><br /><br /><a href="http://preedastation.blogspot.com/2008/03/blog-post.html"><span style="font-family:verdana;">มจธ.พัฒนาระบบรับคำสั่งเสียงเอาใจคนชรา และผู้พิการ-ทุพพลภาพ ใช้แทนมือกด</span></a><br /><br /><span style="font-family:verdana;">ในญี่ปุ่นมีบ้านอัจฉริยะที่ออกแบบโดยคนพิการเครื่องใช้ไฟฟ้าทั้งหมดติดตั้งโปรแกรมให้รับคำสั่งเสียง ในการปิดเปิดแทนการกดปุ่ม ทำให้คนชราและคนพิการใช้ชีวิตสะดวกสบายขึ้น ในเร็วๆ นี้คนไทยก็จะมีโอกาสได้สัมผัสบ้านอัจฉริยะเช่นกัน เมื่อนักศึกษา มจธ.พัฒนาระบบควบคุมอุปกรณ์เครื่องใช้ด้วยคำพูด </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">"วัตถุประสงค์ของงานวิจัยนี้ เพื่อใช้เป็นส่วนหนึ่งของห้องต้นแบบในบ้านอัจฉริยะในอนาคต เพื่ออำนวยความสะดวกให้คนทั่วไป และช่วยเหลือผู้ที่พิการหรือผู้สูงอายุให้มีความสะดวกสบายมากขึ้น" นายวาณิชย์ ภุมรินทร์ นักศึกษาภาควิชาวิศวกรรมระบบควบคุมและเครื่องมือวัด มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี (มจธ.) กล่าว </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">จากการสำรวจพบว่าเครื่องใช้จำเป็นของทุกบ้านคือ พัดลม หลอดไฟ ทีวี รวมทั้งประตูและหน้าต่าง ซึ่งถูกใช้งานทุกวัน ส่งผลให้การออกแบบบ้านอัจฉริยะต้องคำนึงถึงเครื่องใช้พื้นฐานทั้งห้าดังกล่าว โดยแยกเป็น 2 ส่วน คือ ส่วนที่ควบคุมแบบไร้สายผ่านรีโมท (ทีวี พัดลม) และส่วนที่ควบคุมแบบต่อสาย (ประตู หน้าต่าง หลอดไฟ) </span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ทีมงานประยุกต์ใช้ประโยชน์ซอฟต์แวร์รู้จำเสียงซึ่งเป็นงานวิจัยที่มีอยู่แล้วของคณะ โดยนำมาเขียนโปรแกรมเชื่อมต่อกับระบบสมองกล หรือไมโครคอนโทรลเลอร์ การทำงานเริ่มจากการส่งสัญญาณเสียงผ่านไมโครโฟนไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ซึ่งจะประมวลผลและส่งสัญญาณผ่านทางพอร์ตสื่อสารไปให้สมองกลออกคำสั่งเครื่องใช้ให้ปฏิบัติตามคำสั่งเสียง ยกตัวอย่างการออกคำสั่ง "ไฟ เปิด" หรือ "หน้าต่างปิด" มอเตอร์ซึ่งติดอยู่ที่บานพับก็จะหมุนปิดหน้าต่าง</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ในส่วนของเครื่องใช้ที่ต้องควบคุมผ่านรีโมทนั้นสมองกลจะส่งสัญญาณให้รีโมททำงานในการสั่งเปลี่ยนช่องทีวีและปรับระดับเสียง โดยใช้คำสั่งหลักคือ "เปิด ปิด เพิ่ม ลด" ยกตัวอย่าง "พัดลม เปิด" "พัดลม เพิ่ม" หมายถึงคำสั่งเพิ่มระดับความแรงลม "ทีวี ลด" หมายถึงคำสั่งปรับลดช่องทีวี</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ผลงานระบบควบคุมอุปกรณ์เครื่องใช้ภายในบ้านอัจฉริยะด้วยเสียงจะร่วมจัดแสดงในงานประชุมวิชาการนานาชาติด้านวิศวกรรมฟื้นฟูสมรรถภาพและเทคโนโลยีสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับคนพิการ (ไอ-ครีเอท 2008) ในวันที่ 13-15 พฤษภาคมนี้ ที่โรงแรมอิมพีเรียล ควีนส์ปาร์ค กรุงเทพฯ</span><br /><br /><a href="http://www.komchadluek.net/2008/03/26/x_it_h001_195705.php?news_id=195705"><span style="font-family:verdana;">page reference</span></a><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">....................................................</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ผมคิดว่าหลังจากที่ผมเขียนบทความมาได้สักระยะหนึ่ง ถ้าผมได้ข่าวคราวที่เกี่ยวข้องกับ ผู้ทุพพลภาพ ผมก็คงนำมาวาง หรือนำมาประชาสัมพันธ์ เพื่อให้เพื่อนผู้ทุพพลภาพได้ทราบข่าว และติดตามกันด้วยครับ ดังนั้น ถ้าเพื่อนๆ ท่านไหนได้ทราบข่าวต่างๆ ก็ส่งมาได้นะครับ</span><br /><span style="font-family:verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">ขอบคุณครับ</span><br /><a href="http://preedastation.blogspot.com/"><span style="font-family:verdana;">ปรีดา ลิ้มนนทกุล (ผู้ทุพพลภาพมืออาชีพ)</span></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-7087175634730191848?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-8802865490201842868.post-81443399533611859902008-03-29T00:06:00.000+07:002008-03-29T00:20:47.166+07:00<span style="font-family:verdana;">สวัสดีครับ เพื่อนๆ ทุกคน</span><br /><span style="font-family:Verdana;"></span><br /><span style="font-family:verdana;">หลังจากที่ผมได้เริ่มเขียนบล็อก ได้ปีกว่าแล้ว ก็พบว่าในโลกอินเตอร์เน็ตในประเทศไทย ก็มีผู้พิการหลายคนที่เป็น Blogger เขียนบทความที่เป็นประโยชน์ไว้หลายคน จึงอยากที่จะเริ่มต้นสร้าง Blog เพื่อให้เพื่อนๆ ผู้พิการในระดับรุนแรงได้นำประสบการณ์ของตนเองออกมาเผยแพร่ในลักษณะของกลุ่ม ที่เพื่อนๆ สามารถเข้ามาดูได้ที่ Blog นี้ แต่สามารถเข้าถึงผลงาน บทความของผู้พิการทุกท่านได้</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;">เพื่อนๆ ท่านไหนสนใจนำบล็อกของตนเองมาลงใน Blog นี้ รบกวนช่วยส่งอีเมล์แจ้งกลับมาที่ <a href="mailto:preeda.limnontakul@gmail.com">preeda.limnontakul@gmail.com</a> ผมจะรีบนำบทความของท่านมาลงใน Blog นี้ทันทีครับ</span><br /><br /><span style="font-family:Verdana;">ขอบคุณมากๆ ครับ</span><br /><span style="font-family:Verdana;"><a href="http://preedastation.blogspot.com/">ปรีดา ลิ้มนนทกุล</a></span><br /><a href="http://preedastation.blogspot.com/"><span style="font-family:Verdana;">(ผู้ทุพพล</span><span style="font-family:Verdana;">ภาพมืออาชีพ)</span> </a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/8802865490201842868-8144339953361185990?l=siampwd.blogspot.com' alt='' /></div>PWDhttp://www.blogger.com/profile/08698954783903938480noreply@blogger.com0